H.F.C EDO

Afbeeldingsresultaat voor EDO logo haarlem

1 maart 1897, is de historische datum dat de Haarlemse Footballclub Eendracht Doet Overwinnen officieel werd opgericht. Op de foto staan de oprichters van de Haarlemmers. In 1897 trokken zij de Haarlemmerhout in om te voetballen, waarbij de bomen dienden als doelpalen. De eerste voetbal werd gekocht bij P.J.van Gulik in de Zijlstraat.

Haarlems Dagblad 27 april 1897

De contributie bedroeg in die tijd 5 cent en werd later verhoogd naar 10 cent. In 1902 ging EDO georganiseerd voetbal spelen en werd men ingedeeld in de eerste klasse van de Haarlemse Voetbalbond. De voorzitter in die tijd was de heer Jan Hommels. EDO speelde haar wedstrijden op de Koekam. Het eerste kampioenschap van EDO werd gevierd in het seizoen 1903 / 1904. EDO promoveerde naar de 3e klasse van de Nederlandse Voetbalbond. Een seizoen later werd EDO wederom kampioen en promoveerde, na een beslissingswedstrijd tegen het Amsterdamse A.V.V., naar de 2e klasse. In 1918 verhuisde EDO naar Heemstede om in 1921 weer in Haarlem terug te keren, om precies te zijn het veld aan de Kleverlaan achter het inmiddels verdwenen Zwembad Kleef.

EDO afdelingskampioen in de Eerste klasse West II. 21 maart 1948 door een beslissingswedstrijd tegen Feyenoord met 1-0 te winnen.

Tot 1934 speelde de vereniging aan de Kleverlaan, daarna verhuisde men naar het Noordersportpark. Bij deze verhuizing werden de 500 plaatsen tellende overdekte zittribune en twee open zittribunes meegenomen. De nieuwe locatie bevond zich op enkele honderden meters van het H.F.C. Haarlem-stadion. Het nieuwe stadion, dat plaats bood aan ongeveer 10.000 toeschouwers, stroomde regelmatig vol. In 1948 werd het eerste elftal afdelingskampioen in de Eerste klasse West II na een 1-0 zege op Feijenoord. In 1954 besloot de vereniging toe te treden tot het zojuist ingevoerde betaald voetbal in Nederland.

’t Gooi – EDO, Doelman Teun van den Berg met links Henk Schijvenaar. 20 maart 1950. Sportpark  Hilversum

EDO kwam de eerste jaren nog uit op het hoogste niveau, respectievelijk de Eerste klasse B in seizoen 1954/55 en de Hoofdklasse B in het seizoen 1955/56. Vanaf 1956 speelde het team in de 1e divisie, om in 1958 te degraderen naar de 2e divisie. EDO werd in 1960 kampioen, maar kon slechts één jaar genieten van de 1e divisie. In 1961 volgde opnieuw degradatie, waarna EDO tot 1971, stabiel in de 2e divisie verbleef.

EDO speelde enige seizoenen op hetzelfde niveau als buurman H.F.C. Haarlem. De onderlinge strijd leefde vooral bij de arbeidersclub EDO sterk. Haarlem, dat meer de club van de middenklasse en kleine zelfstandigen was, wist zich echter in de loop van de jaren zestig op te werken naar de Eredivisie, terwijl EDO meestal onderin de Tweede divisie eindigde. Het bezoekersaantal liep sterk terug en was met een gemiddelde van 497 toeschouwers in seizoen 1969/70 het laagste van alle profclubs.

  Vervallen Noordersportpark Tribune

Een mogelijke fusie tussen de drie lokale ploegen RCH, Haarlem en EDO was een paar jaar eerder stukgelopen op onderlinge rivaliteit en grote weerstand bij met name EDO. In 1971 dreigde de vereniging het slachtoffer te worden van een grote sanering die de KNVB in het betaald voetbal wilde doorvoeren. De vereniging besloot dit niet af te wachten en vroeg terugzetting naar de amateurs aan.

Henk Schijvenaar: Honkbal of voetbal 

File:Henk Schijvenaar (1951).jpg

Henk Schijvenaar behoort samen met Joop Odenthal en Cor Wilders tot de enige sporters die zowel voor het Nederlands voetbalteam als het Nederlands honkbalteam uitkwam. Schijvenaar geboren Haarlemmer op 31 mei 1918 kwam uit als voetballer en honkballer voor de sportvereniging EDO uit Haarlem. Op een wel heel bijzondere manier heeft Henk kunnen debuteren in het Oranje elftal. Een journalist beschrijft de navolgende situatie. “In het Antwerpse hotel van het Nederlands elftal werd op 3 mei 1947, die avond, tot in de nacht gekaart. Zoals altijd. Waarom ook vroeg naar bed als je dat anders ook niet deed? In een hoekje van de bar stonden drie spelers bij elkaar: Faas Wilkes, Arie de Vroet, Piet Kraak. Het ging over de wedstrijd van de volgende dag, tegen België‘. Henk van de Linden, de back van Ajax, was geblesseerd.

Gerelateerde afbeelding
België – Nederland 1-1
Interland nummer 9 van Henk Schijvenaar

Henk Herberts van de Keuze Commissie had al laten weten dat wat hem betrof Miel Vos van Quick moest invallen. En dus niet Henk Schijvenaar, die tien jaar eerder voor het eerst was gekozen in de selectie van Oranje maar nog nooit een minuut interland voetbal was gegund. Wilkes, De Vroet en Kraak dachten er anders over dan Herberts; zij kwamen naar Schijvenaar toe met goed nieuws: ‘Jij speelt morgen mee.’  tot zover de Journalist die dit mogelijk ooit heeft opgetekend uit de mond van Schijvenaar. Henk Schijvenaar was een showman, maar ook een begaafde verdediger. Uiteindelijk begon hij als linksbinnen, werd rechts of linksbuiten rechtsbinnen, en ten slotte spil.

Bij EDO tenminste. In het Nederlands elftal begon en eindigde hij als linksback. Links was hij ook wel iets beter dan rechts. Misschien had het van doen met zijn honkbaltijd. Schijvenaar behoort tot het elite groepje voetballers dat in meerdere sporten international is geweest. Hij speelde tien of twaalf keer in het Nederlands honkbalteam, zelf wist hij nooit precies hoe vaak. Bij het honkbal sloeg hij links, om op die manier sneller bij het eerste honk te zijn. Het scheelde drie meter, had hij eens uitgerekend.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is image-12.png

Zijn neus brak hij meer dan eens, zonder dat er veel ophef over gemaakt werd. Bekend werd Schijvenaar toen hij z’n been brak bij de wedstrijd Nederland- België op 25 november 1951. Die beenbreuk kreeg nationale aandacht Hij kreeg wel vijfhonderd brieven en telegrammen in het ziekenhuis. Het gebeurde in een duel met de Belg Jef Mermans, aanvoerder van de ‘Rode Duivels’. Henk probeerde met een tackle een schot van Jef te blokkeren.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is image-19.png

De actie eindigt in een drama. De bal rolt door en België scoort de 3-4 in Kuip, maar wat beroerder is de dubbele beenbreuk die Schijvenaar oploopt. Het akelige geluid van de breuk is tot in de tweede ring te horen. Iedereen beseft de ernst en Henk wordt per brancard van het veld gedragen. De Belgische aanvalsleider Jef Mermans slaat zijn handen voor de betraande ogen.

De verloren wedstrijd eindigt in een monsterscore van 6-7 maar daar waar de Belgen feest zouden vieren liepen ze nu stilletjes van het veld. Jef Mermans gaat direct na afloop met een aantal Oranje spelers naar het Rotterdams ziekenhuis en krijgt troostende woorden van Henk ” jongen, je moet er niet over inzitten, je kon er gewoon niets aan doen”. Het was de laatste wedstrijd van Henk voor Oranje want de vorm van voor de breuk kwam niet meer terug.

Links Rinus Terlouw, Piet Kraak, 3e van links Henk Schijvenaar. Nederland- België 6-7.

Als Henk Schijvenaar terugkijkt weet hij niet precies hoe hij bij Oranje verzeild was geraakt. ‘Nu, met al die fijne jeugdelftallen, groei je naar de top. In mijn tijd was je er. Of niet. Maar we moesten wel lang wachten. Bijna een hele voetballoopbaan. Ik weet niet of de club mij had voorgedragen. Want zo ging dat in die jaren. De club had ook een stem. Er zijn spelers niet naar voren geschoven om hun ‘mentaliteit’. Henk Schijvenaar, 18 x international, overleed op 17 september 1996 op 78 jarige leeftijd.

Teun van de Berg: Honkbal en Voetbal

Teun van den Berg was vele jaren de betrouwbare keeper in het voetbalteam van EDO, herkenbaar aan zijn karakteristieke bruine pet met lange klep. Hij werd lid van EDO op 31 maart 1940 en debuteerde in het eerste team op 20 februari 1944.

Hij zou er ruim 300 wedstrijden spelen en stond er niet alleen bekend omdat hij een erg solide keeper was. Het kon niemand namelijk ontgaan dat Van den Berg in het doel stond, want hij maakte zeer actief deel uit van de wedstrijd, voornamelijk vanwege zijn (positieve) luidruchtige aanwezigheid, waarbij hij adviezen gaf en zijn teamgenoten aanmoedigde. Van den Berg was van 1950-1963 de keeper van EDO en werd er een legendarisch club-icoon. Met EDO speelde hij op het hoogste niveau tot de intrede van het betaalde voetbal. Hij speelde verschillende malen voor het Haarlems Elftal en had ook zitting in de commissie betaald voetbal. Van den Berg was lid van verdienste van EDO.

Een jaar nadat hij in het eerste voetbalteam van EDO debuteerde begon Van den Berg in 1945 bij dezelfde club zijn honkbal-loopbaan en ook dat deed hij op het hoogste niveau. In 1949 ging hij spelen voor het eveneens Haarlemse Schoten en stopte als speler in 1957, het jaar waarin Schoten landskampioen werd. Als honkballer was Van den Berg net zo aanwezig als op het voetbalveld. Niemand kon hem missen, want hij toonde hetzelfde enthousiasme met aanmoedigingen van zijn teamgenoten, maar ook zijn beweeglijkheid als (snelle) honkloper.
Teun van den Berg is op zaterdag 2 maart 2013 op 88-jarige leeftijd overleden.

Bas Timmerman: Jong overleden topvoetballer. ‘Een artikel uit Hard Gras’

Haarlem: Honkbal Metropool 

Met de clubs Kinheim, Sparks, EDO en RCH behoorde Haarlem tot de Nederlandse honkbal top. Naast Henk Schijvenaar, Teun van den Berg was er ook de rechtsbuiten Leo Kops die bij EDO honkbalspeler is.

Deze combinatie bracht bij sommige een extra kwaliteit naar boven. Zoals zuiver en hardgooien bij een pitcher voor ‘de hand’ ligt, kun je dat onderdeel goed toepassen bij voetbal. Leo Kops is een speler die deze extra techniek heeft, de bal vanaf de zijlijn voor het doelgebied gooien. Bij hem werd dit wapen een extra corner en andersom kon Leo wanneer dit zo uitkwam na de wedstrijd nog weleens paar innings voor het honkbalteam werpen. Later zou de EDO honkbaltak, fuseren tot de fameuze Haarlem Nicols.

” EDO was destijds een semiprofclub, als ik het me goed herinner kregen de spelers toen een geeltje voor een overwinning, een joetje bij een gelijkspel en als ze verloren helemaal niets”.