’t Gooi

De historie van ’t Gooi begint in oktober 1905. Aan de rand van Hilversum op een open veld tussen de bomen van het Corversbosch werd een voetbalwedstrijd gespeeld tussen het Hilversumsche Victoria en Rapiditas uit Rotterdam. Een vijftal Hilversumse tieners keken toe en ervaarden het plezier van het voetbalspel. Hier ongeveer en op dat moment, moet het muntje zijn gevallen, het hebben van een eigen voetbalclub.

H.F.C. Rapiditas 1906/1907 met de vijf oprichters, Staand: F. Balke, Chr. Hoppe en K. v Doorn. Knielend: P. v d Pol, B. Loos en H. Hassink. Zittend: A. Brom, B. d Bree, F. Appels, G. v d Pol en F. Gielen

Het waren Frans Gielen, Frans Appels, Frits Balke, Albert Brom en Kosterus van Doorn die het besluit namen tot het stichten van Rapiditas . Officieel geschiedde het op donderdag 19 oktober 1905, ten huize van de fam. Appels Violenstraat 47, waar besloten werd, tot oprichting eener voetbalclub onder de voorlopige naam ‘Hilversumsche Football Club Rapiditas’.

Het voorlopige eerste speelterrein lag aan de Neuweg in de zo genoemde Bloemenbuurt. Hilversum was een dorp van schapenhouders, tapijtfabrikanten maar ook van diamantbewerkers. Deze diamantairs voelden veel sympathie voor de jonge voetbalvereniging. Met name Henri Cornelis Lodden van de firma H.C Lodden & Co ‘De Voetbal’ uit de Kerklaan voelde zich meer dan betrokken. Hij voorzag hen als donateur van geldelijke steun en ‘vaderlijk’ advies in de moeilijke eerste periode. Nu konden doelnetten en reiskosten worden betaald en werd de club in 1906 ingeschreven in ‘den Utrechtschen Provinciale Voetbal Bond’.

Een zeer belangrijke wedstrijd werd gespeeld op 22 november 1908 tegen het groen-zwarte Voorwaarts uit Utrecht. Onder veel publieke belangstelling won H.F.C. Rapiditas met 3-1 en werd kampioen van de 2e klasse U.P.V.B. In dat jaar is er ook een bestuurlijk besluit tot openstelling voor een ieder om lid te worden van Rapiditas mits men ‘een net persoon’ was. Zo veranderde de middenstandsvereniging in een club voor de brede laag der bevolking. Op 23 April 1912 promoveerde Geel-Zwart via een 1-1 tegen D.E.S uit Utrecht naar de 1e Klasse.

De eerste derby tussen de rivalen uit Hilversum werd gespeeld in 1912. Op dat moment heette Hilversum nog Sparta en ’t Gooi (Rapiditas). Beide clubs stonden bovenaan de 1e klasse en streden om het kampioenschap. Rapiditas was gehandicapt door het ontbreken van een viertal spelers waarvan twee door een schorsing na ‘onbehoorlijk gedrag’ tegenover een scheidsrechter. Het werd voor Rapiditas een pijnlijke 5-1 nederlaag.

1913 ’t Gooi kampioenselftal der 1e Klasse U.P.V.B. Promoveert naar de landelijke N.V.B.

In oktober 1912 lezen wij in de streekcourant dat HFC Rapiditas zijn naam veranderd heeft in HVV ’t Gooi. Vermoedelijk om reden dat er al een voetbalvereniging met die naam geregistreerd stond bij de overkoepelende Nederlansche Voetbal Bond. Aan het begin van de 1e Wereldoorlog besluit de voetbal bond een aanpassing van de  competitie. Hoewel ons land neutraal was werden ‘onze jongens’ opgeroepen voor de militaire dienst. Zij bemanden posten aan de grens en aan de kust. Het land was ontwricht. In deze noodcompetitie werd op 20 december 1914 de eerste ’t Gooi- FC Hilversum gespeeld die eindigde in een 1-1. Een seizoen later werd er ondanks dat vele spelers onder de wapenen waren weer een ‘gewone’ competitie gespeeld. De geelzwarten boekten het ene na het andere succes en werden ongeslagen kampioen van de 3e klasse N.V.B.  

In het seizoen 1916/1917 werd er door HVV ’t Gooi een prima prestatie geleverd. Na een herindeling door het bondsbestuur opgelegd promoveerden onze jongens en kwamen uit in een nacompetitie met Feijenoord, AFC en SVV. Na de winst in de laatste wedstrijd met 2-0 op Feijenoord werd de eersteklasseschap veroverd.

Vooraan: De Weerd, Ronday, j. Sóhne, H. Meinsma, en W. Shóne. Daarachter: Franssen, Gorel en Moret. Achteraan: Met kransen Hendriks en Gielen en daartussen v d Poel. Uiterst recht in pak De Wolf. ’t Gooi na de winst op Feijenoord 27 mei 1917.

Aanvankelijk was er bij de NVB het plan om van twee divisies, één klasse te maken maar dat werd weggestemd door de topclubs. Zij meenden dat het bestuur dit niet van achter de tafel dit zo kunnen regelen, dat zou geen recht doen aan het promotie/degradatie systeem. Dus bleef er de 1e klasse A en werd in de volksmond, de 1e klasse B, de surrogaat/margarine klasse genoemd. Hoe dan ook ’t Gooi heeft de semi-top bereikt van de landelijke competitie en dat in korte tijd. Opnieuw moest er een nieuw veld gevonden na de Begoniastraat en het Laapersveld, nu aan de Eikbosscherweg nabij de Frans Halslaan. Na een goede start viel de geelzwarte formatie wat terug en eindigde in 1918 in de middenmoot. De 1e wereldoorlog is inmiddels beeindigd en een gevoel van een nieuwe lente gloort aan de horizon.

Sportpark Hilversum opgeleverd 1920 ontworpen door gemeente architect Willem Marinus Dudok

Het is het jaar 1920 en ’t Gooi draait goed mee in de subtop. Na opnieuw NVB gesteggel is er een compromis en wordt de naam, 1e klasse B, vervangen door de overgangsklasse. In deze overgangsklasse loopt het geelzwarte elftal tegen haar grenzen aan en eindigt na 22 wedstrijden met 20 punten net boven de degradatiegrens. Met 21 doelpunten voor en 17 tegen is het vooral de aanval die tekort schiet.

’t Gooi heeft vanaf de oprichting op vele plekken in Hilversum gespeeld. Het is een probleem waar alle sportverenigingen in het land mee te maken hadden. Door de oprukkende woningbouw, wegenaanleg en de industrialisatie werd het sportveld vaak opgeofferd. Er was echter een nog nijpender probleem na de 1e wereldoorlog en dat was het voedseltekort. Er was o.a. een groot tekort aan aardappels en aardappelvelden. De sportvelden van de gemeente zouden hiervoor moeten worden gebruikt, wat het einde zou betekenen van de voetbalsport in Hilversum. De NVB wees in een brief aan de gemeenteraad begrip te hebben voor het probleem maar dat zij ook een verplichting heeft om de bewoners een gezonde sportieve levensstijl te bieden.

Architect Willem Dudok

Directeur Publieke Werken Willem Dudok was een groot voorstander van goede gemeenschappelijke voorzieningen en sloot zich aan bij de kritiek. Hij krijgt van de gemeente de opdracht een sportvoorziening te ontwerpen waarin plaats is voor diverse sporten zoals voetbal, atletiek en paardensport. Het ontwerp is een parel van architectuur en is helemaal in de sfeer van de Amsterdamse school. Het sportpark heeft nu de oudst bestaande houtentribune van het land. Dit monument past geheel in ‘de jonge architectuur’ waar Hilversum om bekend staat.

De voetbalverenigingen FC Hilversum, HC & FC Victoria en HVV ’t Gooi werden de vaste bespelers van het Sportpark Hilversum. Waarbij ’t Gooi de inmiddels hoogstetrede van het Nederlandse voetbal bereikt heeft, de prestigieuze 1e klasse A.

Wim Anderiesen
Dolf van Kol

’t Gooi heeft in 1923 een mix van eigen kweek, H. Meinsma, Gorel, Fransssen en Schaefer aangevuld met een groep Amsterdammers zoals de gebroeders Anderiesen, Twelker, Thijsen en Dolf v Kol. De spelers Wim Anderiesen 46x en Dolf v Kol 33x werden later oranje internationals. Het geelzwarte team toonden dat ze terecht gepromoveerd is en eindigde dat seizoen op een derde plaats.

Waar het in het verleden ontbrak aan stootkracht had het nu een schutter in Aalt Gorel. Hij scoorde in de wedstrijd tegen Ajax een ware hattrick in de eerste helft, eindstand 3-2. Zo snel als de Amsterdammers kwamen zo vlot waren ze weer vertrokken.

Adje Gerritsen
Wim van Dolder

Bij het begin van de competitie 1925/1926 bleek dat de gebr. Anderiesen, Dolf van Kol, Twelker en Thijssen van de één op de andere week naar respectievelijk Ajax en Stormvogels waren overgestapt, dit ook tot schrik van de NVB. Nog dat zelfde jaar lastte de bond een overschrijving termijn in van zes weken om zo een spelersvlucht op het laatste moment in te dammen . Een kleine troost voor ’t Gooi dat seizoen is de 2-1 overwinning op Ajax wat speelde met de vier overgenomen spelers .

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is InkedVier-gooi-spelers-in-Zwaluwenploeg_LI.jpg

Een aantal spelers werden gekozen in vertegenwoordigende elftallen zoals, Evert Sterk bij de jeugd en Henk Meinsma, Campman en Krik Wentink bij de senioren selectie van De Zwaluwen, het voorportaal van het Nederlandse elftal. Een jaar later waren Wim van Dolder 3x en Adje Gerritsen 1x de gelukkigen voor het echte Oranje. In 1929 speelde Nederland tegen de Zwitsers. In het Oranje speelden twee ’t Gooi spelers, Adje Gerritsen en Wim van Dolder.

Nederland-Zwitserland (uitslag 3-2). Het Nederlands elftal vlnr, Dolf van Kol, Wim Tap, Puck van Heel, Jan Halle, Bep Bakhuys, Jaap Barendregt, Adje Gerritse, Wim van Dolder, Willy van Zwieteren, Gejus van der Meulen, Joop van Nellen, Olympisch stadion, A’dam, 17 maart 1929

Vooral Wim van Dolder werd gezien als het super talent “Dolly”. Hij was afkomstig uit s’Graveland. Als speler een talent maar ook irritant voor zijn medespelers. Hij ging te vaak voor de eigen actie. Hij was rechtervleugel verdediger en speelde 3x voor Oranje. Door een knieblessure moest hij stoppen met voetbal en begon een fietsenwinkel in Bussum. Hij bleef een aanhanger van ’t Gooi en zag, op zijn fiets komend, elke thuiswedstrijd op het sportpark. Wim van Dolder overleed op 13 februari 1969 en werd 65 jaar.

Wim van Dolder half gebukt in het midden boven doelman Meijer Cohen. ’t Gooi 1931 uit de BATCO serie tabaksproducent

Minder gelukkige tijden breken aan voor de 1e klasse club ’t Gooi. In 1935 valt het doek en degradeert ’t Gooi naar de 2e klasse ondanks het aantrekken van nieuwe spelers. Kennelijk heeft het inpassen van spelers zijn tijd nodig. Langzaam maar merkbaar krijgen de selectiespelers het vertrouwen terug en binnen twee jaar volgt er weer succes.

Evert Sterk
Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is image-12.png

De geelzwarten slaan de weg omhoog in met als sleutelwedstrijd thuis tegen het Haarlemse EDO 1-0. Ook FC Hilversum kon zich na winst op Zeeburgia 2-1 opmaken voor de nacompetitie. Waarin er promotiewedstrijden gespeeld moesten worden tegen RCH Haarlem en FC Hilversum. Over en weer werden er punten verspeeld in deze finalepoule. De twee dorpsrivalen bleven met een gelijk aantal punten over.

Aan de overkant van de houten zittribune was er een betonnen staantribune voor de bezoekers deze heette Glasis. Opnieuw volgepakt en uitverkocht.

Er volgde op 23 mei 1937 een beslissingswedstrijd met in het doel opnieuw Meier Cohen. De derby eindigt na een penalty misser van Kool speler van Hilversum in 0-0. De titanen moesten opnieuw in de clinch en een 2e wedstrijd spelen. Een week later op 30 mei is er opnieuw een uitverkocht Sportpark.

Na 14 minuten wist Gerrit Winthorst op een voorzet van Jaap Cohen, ’t Gooi op voorsprong te brengen. De groenwitten drongen sterk aan maar de 1-0 werd ook de eindstand. Een geelzwarte zegetocht in open auto’s reden triomfantelijk door het dorp en met een feestelijk diner in Het Hof van Holland afgesloten. Het werd een slot van een bewogen en lange maand mei. ’t Gooi heeft weer aansluiting bij de nationale top en promoveert naar de 1e klasse.

Een meimaand lang beheerste de sportieve confrontatie de regionale sportpers. De derby der derby’s beheerste het gesprek van de dag en zorgde voor veel emoties maar nergens viel er een valse noot te melden. Mooi dat het plezier op de voorpagina hier gevangen wordt in een door kransen omhangen voetballers. Wrang daarentegen het bericht aan de rechter kant waar de pikzwarte jaren 1940-1945 zich al aankondigt.

Donkere dramatische jaren breken aan die diepe indruk zullen maken op onze samenleving. In 1939 worden jonge mensen opgeroepen voor de militaire dienst in de hoop de vijandelijke Duitsers aan de grens tegen te houden.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 2019-03-10-11.05.08.jpg

Hoewel het voorstelbaar is dat sporten het laatste is waar Nederland aan denkt probeert men het dagelijks leven toch ‘gewoon’ zijn gang te laten gaan. Ook de KNVB start de voetbalcompetitie 1939-1940, maar merkt al gauw dat door de mobilisatie verenigingen niet of nauwelijks een elftal kunnen samenstellen. De competitie gaat noodcompetitie heten en er zal geen promotie/degradatie worden toegepast. De Hilversumse NSB-burgermeester von Bonninghausen zal als eerste in Nederland joden de toegang tot de sportvelden ontzeggen. ’t Gooi wordt als club van diamantbewerkers met van oudsher vele joodse leden diep getroffen. Zo werden bijvoorbeeld de broers Meier, Jaap, Nathan en Gerrit Cohen uitgesloten.

De club wilde uit protest uit de competitie stappen maar dat werd door Den Haag gezien als anti-Duits met alle consequenties. In de vier seizoenen die volgen werd er ondanks de oorlogsellende gevoetbald en zijn de tribunes goed bezet. Dit ondanks de matige resultaten. De bevolking zocht ontspanning en vond daarin mogelijk een gevoel van saamhorigheid.

Meier
Jaap

Er is een tijd geweest dat ’t Gooi werd betiteld als ‘de club der Cohennen’. Het is dan ook uitzonderlijk dat vier broers in hetzelfde 1e elftal spelen in de hoogste landelijke KNVB klasse. Jaap, Meier, Nathan en Gerrit Cohen hebben van jongs af aan, 20 jaar lang bij de club gespeeld.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Nathan-.jpg
Nathan
Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Gerrit-.jpg
Gerrit

Doelman Meier was qua stijl niet de elegantste maar wel de brutaalste. Jaap, technisch behoorlijk maar vooral een vechter heeft op bijna alle posities gespeeld. Nathan was een hele begaafde voorhoede speler met, op de vierkante meter, briljante acties. Hij was de aanvalsleider in het kampioenselftal van 1937. Vele doelpunten heeft hij voorbereid en gemaakt waarbij zijn kopgoals, opvallende kunststukjes zijn. Gerrit was het meest onverzettelijke type, een zwoeger/sjouwer, stil in de omgang en op elke positie bruikbaar. Hij speelde als wissel in het 1e of het 2e elftal.

In 1943 waren er 60 ’t Gooi-spelers die voor de ‘Arbeitseinsatz’ in Duitsland moesten werkten dus was het niet verwonderlijk dat de club onderin de noodcompetitie meedraaide maar gelukkig zonder consequentie.

De gevolgen van de oorlog zijn ook voor ‘t Gooi dramatisch. De leden Maup Frank, Frits Knegt, Karel ten Hengel, Nico in den Berken, Nathan Cohen en Joop Schaap overleefden de oorlog niet. De laatste schreef in een briefje aan een clubgenoot “Ik zit op het ogenblik in de trein naar Polen en ga door Hilversum. Groet alle Gooiers tot ziens”. Het briefje wist hij ter hoogte van Hilversum uit de trein te gooien. Joop Schaap kwam kort erna om het leven in concentratiekamp Sobibor. Van de broers Cohen wisten er drie de oorlog te overleven maar het leven van Nathan Cohen liep tragisch af. De veel scorende tovenaar op de vierkante meter werd gedeporteerd en keerde nimmer terug.     

       

De naoorlogse jaren waren wisselend in succes. Nieuwe spelersnamen doken op en trainers vertrokken. De Engelsman Thomas Bradshaw gaf het trainersstokje aan Harry Fedder en Evert Sterk voorheen selectie speler werd in 1949 interim trainer om het 1e elftal te behoeden voor degradatie. ’t Gooi speelde nog steeds in de 1e klasse nu met nieuwe namen zoals Rinus Schaap, doelman Theo Mosterd, Roel Bak en Joop Dorland. Echte successen bleven uit of het moet het Hilversums kampioenschap zijn eind mei 1950. Joop Dorland was niet alleen door zijn rijzige gestalte op het veld aanwezig maar ook als politieagent op de motor imponerend. Alleen al zijn verschijning in Hilversum zorgde er voor dat menige onverlaat zich wel tweemaal bedacht. Doelman Theo Mosterd afkomstig van HVC werd als jonge keeper herkend als talentvol. Hij wordt op 3 april 1938 uitgenodigd voor het Oranje jeugdteam en speelt een voorwedstrijd bij België – Nederland in stadion de Bosuil te Antwerpen wint met 1-7. Later keert hij weer terug naar Amersfoort en wordt voorzitter van HVC. Pikant detail is, dat hij als scout/onderhandelaar, de zestienjarige Piet Schrijvers met een contract wist te strikken. Hij kaapte het talent voor de neus van ’t Gooi weg ondanks dat er al een voorcontract bij de Hilversummers klaar lag.

’t Gooi elftal met keeper Theo Mosterd en rechts achteraan Rinus Schaap. 1950

De KNVB voelde nog steeds niets voor een betaald voetbal competitie terwijl dat in de rest van Europa al gewoon was. Vele oranje internationals vertrokken naar het buitenland en het Nederlandse voetbal verloor in aanzien. Zo ook bij ’t Gooi waar Rinus Schaap naar Frankrijk ging om te spelen voor Toulouse.

Duel tussen Theo Mosterd en Rinus Michels ( Ajax) Let op de bijzondere shirts. 1950

In het seizoen 1953/1954 ging het slecht en degradeerde de club naar de 2e klasse. Een grote schok voor alles wat geelzwart kleurde om na 17 jaar een stap terug te moeten doen. Kennelijk heeft dit de club wakker geschud want aan de hand van gerenommeerde trainer Bob Janse en talent Barend v Gardingen duurde de donkere tijding maar één seizoen en werd de 1e klasse positie weer heroverd. Inmiddels is er een betaald voetbal competitie georganiseerd door een ‘wilde’ bond de NBVB. Deze Nederlandse Beroeps Voetbal Bond was een organisatie die op 20 december 1953 ontstond, toen bleek dat de KNVB niet bereid was betaald voetbal te organiseren in Nederland.

Links: Egidius Joosten van de NBVB en KNVB voorzitter Hans Hopster.

De media en de publieke opinie wilden dat er recht werd gedaan aan ‘het nieuwe denken’ en niet werd vast gehouden aan conservatieve opvattingen. De oude gedachte bij de KNVB dat je met clubliefde hoort te spelen en niet voor het geld vonden vele passé. In 1954 ging de KNVB overstag en deed het betaalde voetbal zijn intrede. Ook ’t Gooi schreef zich in en werd in 1955 ingedeeld in de 1e klasse B met in het totaal 18 voetbalverenigingen.

De training werd verzorgd door oud voetballer Evert Sterk en de legendarische waterpolo en zwemtrainer Jan Stender die de lichamelijke conditie moest opvoeren. Op 23 december 1956 verslaat ’t Gooi met Pim Bekkering als opvolger van Theo Mosterd voor afgeladen tribunes FC Hilversum met 6-2. Het is de eerste Hilversumse derby in het profvoetbal en aanwinst Cees Houtveen is met drie goals de man van de wedstrijd. De resultaten bleven ondanks deze aanwinsten slecht in het eerste profjaar en de club degradeert naar de 2e divisie. De commissie ‘betaald voetbal’ van ’t Gooi voorzag, onvoldoende kwaliteit binnen de selectie om de stap naar de 1e divisie te maken en opnieuw werd er elders versterking gehaald. Opnieuw ‘maar voor hoelang’ ging de buidel weer open. Een nieuwe trainer Joop de Busser , keeper Gert Bals en Henk de Zoete kwamen van v.v. Zeist, Cees van Wilpen uit Baarn en Piet Burgers van Ajax moesten het elftal inspireren. Er werd in het seizoen 1958/1959, gestart werd met een 2-0 nederlaag tegen FC Hilversum met groen-witte doelpunten van Evert Pluijm en Gerard de Jongh. Het was een kwestie van kneden en vorm geven en het elftal begon te draaien. Opwinding maakte zich meester van de club, de belangstelling trok aan, de sportpark tribune liepen vol en tegenstanders met illustere clubnamen als Baronie, DHC, Velox, Longa, UVS en ONA kregen schrik om naar het sportpark te komen.

Op 23 november 1958 haalde ’t Gooi de radio en de schrijvende media door een opmerkelijke hoge 9-2 winst op Xerxes. Aan het eind van dat jaar stond de club op een tweede plaats achter dorpsgenoot Hilversum. Een geduchte concurrent waarvan ten tweede male werd verloren. Zondag 2 april 1959 is achteraf het kantelpunt geweest, beide koplopers DHC en Hilversum verloren punten en ’t Gooi nam de eerste plaats over. In de maand mei moesten de puntjes op ’t Gooi gezet worden en met drie overwinningen op rij werd het kampioenschap groots binnen gehaald en het feest kon beginnen. Piet Burgers is met 28 goals in evenzo vele wedstrijden de topscorer van de ploeg. Het is 1959 en ’t Gooi maakt zich op voor de 1e divisie.

’t Gooi loopt sportief en financieel tegen haar grenzen aan. Beide Hilversumse verenigingen zagen op bestuurlijk niveau wel in dat twee profclubs er eigenlijk één teveel is en maar er was onvoldoende draagkracht bij de leden.

Sportpark Hilversum de Renbaan op het middenterrein . 1960 Staand vlnr: trainer Joop de Busser, Piet Wolf, Wim Cozijn, Teus van Rheenen, Gert Bals, Luc Flad, Gerard Tenninglo, Cees van Wilpen en Henk de Zoete. Gehurkt: Joop Klinkenberg, Theo Buenen, (reserve doelman) Han van Zanten, Barend van Gardingen en Henk Waterman.

Alleen al het fusie onderwerp op de agenda zetten riep al zoveel emotie op dat een zakelijke afweging te moeilijk was voor de achterban. Ook de KNVB dacht na over een landelijk saneringsplan, want vele profclubs kwamen in moeilijkheden maar stelden pijnlijke beslissingen uit. ‘Iedereen wil sanering, maar eerst bij de buurman’ zei KNVB voorzitter Jos Coler. Uiteindelijk werd er een saneringsplan aangenomen waarbij de beide 1e divisies werden samengevoegd tot één en de 2e divisie verruimd naar een A en een B. Men beoogde hiermee het spelpeil te verhogen. Deze herindeling betekende voor de beide Hilversumse verenigingen, terug naar de tweede divisie en minder wedstrijden tegen topclubs. Financieel was het al niet best en nu komt de toekomst heel dichtbij.

t Gooi leest de Panorama 1962 Bovenste rij vlnr: Robbie Raberink, Johan Schouten, Mickey Gilhooley, Jan Karhof en Rinie de Jong. Middelste rij: Aad Mulder, Bas Brouwer, trainer Ronnie Dellow, Jan van Berkel en Bertus van de Straten. Onderste rij: Cees van Wilpen, Ger van Wiggen, doelman Jan Bakker, Nico Meijer en Evert van de Eshof.

In het seizoen 1962/1963 wordt er gestart met een semiprof jeugdcompetitie. Nu het aantrekken van nieuwe spelers te kostbaar is geworden kan de jeugd als back-up dienen voor de selectie is de hoopvolle gedachte. Als snel wordt duidelijk dat de impuls uitblijft en HVV ’t Gooi in het voorjaar van 1965 nauwelijks weten te handhaven. De publieke belangstelling neemt verder af en het bestuur moet een onvermijdelijk voorstel doen aan de leden. ‘HVV ’t Gooi draagt de betaald voetballicentie over aan de stichting Sportclub Gooiland en gaat verder als amateur vereniging’.

’t Gooi – Alkmaar ’54. Kopduel tussen Janos Hanek en Bertus van der Straten in 1963

Op donderdag 13 mei 1965 neemt de ledenvergadering het voorstel over van het bestuur. Met steun van het bedrijfsleven en een lening van de gemeente Hilversum is de oprichting van Sportclub Gooiland een feit. ( De ledenvergadering van FC Hilversum wees een toetreding tot SC Gooiland af) Na 11 jaar keert HVV ’t Gooi terug naar de amateurs met de herinnering aan een mooie tijd waarin het aan de basis heeft gestaan van het semi-professionele voetbal in Nederland en bovenal de inwoners in het Gooi veel zondagsplezier heeft gegeven.

Rinus Schaap ‘de beminnelijke technicus’.

Met dertien interlands en een prachtige carrière is Rinus Schaap de grootste voetballer die ooit ‘t Gooi shirt heeft gedragen. Rinus was een faire, bescheiden en onverzettelijke speler. Geboren op 22 februari 1922 in Hilversum en overgekomen van plaatsgenoot Donar debuteerde in 1946 in het eerste elftal van ’t Gooi. Als rechtermiddenvelder maakte hij dusdanig faam bij 1e klasser dat hij op 18 april 1948 werd gekozen voor het Nederlands elftal. Voor zestig duizend toeschouwers speelde hij in de Kuip tegen Belgie 2-2. Het Oranje bestond o.a. uit het ‘gouden trio’ Kees Rijvers, Faas Wilkes en Abe Lenstra. Ook internationaal werden zijn kwaliteiten herkend wat hem in 1951 een transfer naar de Franse profclub Toulouse opleverde. Als ‘verrader’ kreeg hij een speelverbod van drie maanden van de KNVB. Voetballen voor geld was besmet in die tijd maar in het buitenland al lang normaal. Eenmaal in Frankrijk werd hij ook daar een sensatie en nam Racing Club de Paris hem over van Toulouse.


Watersnoodelftal Parijs 1953 Staand: Gerrie Vreeken, Rinus Schaap, Cor van der Hart, Frans de Munck, Joop de Kubber en Arie de Vroet. Zittend: Bram Appel, Kees Rijvers, Jan van Geen, Theo Timmermans en Bertus de Harder
Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Rinus-Schaap-1950_LI-1.jpg

In het stadion van zijn nieuwe club, het Parc des Princes, zou hij echt geschiedenis schrijven. Dat gebeurde in een duel tussen in Frankrijk actieve Nederlandse profs (door de KNVB minachtend ‘uitschot’ genoemd omdat ze geld verdienden met voetbal) en het Franse nationale team, ten bate van de slachtoffers van de watersnoodramp in 1953. De Nederlanders wonnen met 1-2 en wonnen ook aan sympathie bij de bevolking en het zou de aanzet geven in Nederland tot het vormen van een betaald voetbalcompetitie. Deze watersnoodwedstrijd in samenvattende Polygoon beelden

Laatste interland op 14 oktober 1956 van Rinus Schaap. België – Nederland 2-3 Boven v.l.n.r : Cor van der Hart, Rinus Schaap, Frans de Munck, Jan Klaassens, Roel Wiersma en Kees Kuijs. Onder : Tinus Bosselaar, Jan Notermans, Bram Appel, Abe Lenstra en Coy Koopal. Eveneens van Donar uit Hilversum Roel Wiersma.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is image-20.png

Rinus Schaap keerde terug naar ’t Gooi en zou de club, op een uitstapje naar Sportclub Enschede na, trouw blijven. Hij speelde tot 1956 dertien interlands allen namens ’t Gooi. Later diende hij de club nog als trainer. Rinus Schaap overleed op 5 juni 2006 in Hilversum en is 84 jaar geworden.

Met speciale dank aan de archivaris van
SC ’t Gooi: Hans Swierstra.