RKSV Sittardia

De Rooms-katholieke Sportvereniging Sittardia is een voormalige betaald voetbalclub uit Sittard. Sittardia ontstond op 12 mei 1950 uit een fusie tussen Sittardse Boys en v.v. Sittard. 

De geschiedenis van beide verenigingen

Voetbalvereniging Sittard is opgericht op 23 april 1905 en kende een glansperiode rond 1924 met een landskampioenschap bij de Roomsch Katholieke Federatie. Op 30 oktober 1917 wordt Sittard toegelaten tot de Nederlandsche Voetbal Bond maar stapt op 18 augustus 1920 over naar de R.K.Limburgsche Bond. Op 31 maart 1926 werd Sittard opgesplitst. Opgericht werd Sittardse Boys en zij spelen een jaar later de finale van de prestigieuze ‘Bisschopsbeker’ op het Marsana terrein te Meerssen.

Uit het Limburgsch Dagblad van 24 september 1928.
V.V. Sittard ook wel vermeld als V.V.S.

Tijdens de 2e wereldoorlog ging de RKF en alle andere regionale bonden op in de NVB. Dit op bevel van de Duitse bezetters die mede hierdoor een betere controle kon uitoefenen op de voetbalcompetitie. Deze nationale voetbal bond werd na de oorlog de KNVB. De Sittardse Boys en vv Sittard kwamen in 2e klasse terecht waardoor er directe rivaliteit was en grotere belangstelling. Mede door internationals als Bram Appel en Gerard Kuppen bij Sittard en Frans de Munck en Jan Notermans bij Sittardse Boys was het niveau hoog. Ook spelers zoals Harry Ehlen, Weppe Collombon en Sjeer Gruisen van Sittardse Boys kwamen in beeld bij vertegenwoordigende elftallen..

20 april 1947 Sittardse Boys. Boven: onbekend, doelman Frans de Munck, Lambear Pfennings, onbekend, niet geheel zichtbaar Flip Pauwe, Leike Hahn en trainer onbekend. Onder: onbekend, Lei Poyk, Harrie Ehlen, Weppe Collenbon en Ton Bux. PSV-Sittardse Boys 0-0

Harry Ehlen is zo een legendarische midvoor van na de oorlog die later voor Sittardia ging spelen. Harry had melkwitte benen, ook wel de Blauwe genoemd was stijf in de heupen maar in de buurt van de zestien niet meer te houden. In de herfst van 1956 schoot hij zo uit zijn slof dat de deklat moest worden vervangen. Bij Sittardse Boys scoorde hij 69 van de 99 doelpunten in één seizoen waaronder 39 stuks “mit ’t köpke”.

Kampioenen Weppe Collenbon en Lambear Pfennings.

Het terrein aan De Baandert, niet te verwarren met stadion De Baandert, was de thuisbasis van Sittardse Boys. Zij werden in 1943 en 1944 kampioen van de 2e klasse maar konden promotie in de nakompetitie niet verzilveren. In 1946 lukte het de club van trainer Nic Heijenrath wel de stap te maken naar de 1e klasse zuid. Aan het eind van het seizoen 1946/1947 werd een prachtige tweede plaats behaald vlak achter kampioen MVV maar voor PSV en Limburgia.

Uit dagblad De Waarheid 17 juni 1946.

1944: Ongekend drama tijdens een voetbalwedstrijd.

Zondag 19 november 1944 is voor veel Sittardenaren een zwarte dag. De stad was toen twee maanden bevrijd. Het front lag bij Susteren, waardoor Sittard nog altijd makkelijk bereikbaar was voor Duitse granaten. De richting van de projectielen konden door de Sittardenaren herkend worden aan de fluittoon. Langzaamaan kwam het dagelijkse leven weer op gang. In de Baandert was een voetbalwedstrijd gepland tussen de twee aartsrivalen Sittardse Boys en Maurits Geleen. Toen midvoor Harie Ehlen van de Sittardse Boys (een voetbalberoemdheid in die dagen) op die zondag van de 19e november het suizende geluid van een granaat hoorde, liet hij zich terstond op het gras vallen. Enkele seconden later dreunden de Baandert en omgeving van de inslagen. Toeschouwers renden voor hun leven op zoek naar een veilige plek. De meesten wilden de kleedkamers in. Anderen liepen verdwaasd rond. De fietsenstalling aan de overkant van de straat werd met een enorme knal getroffen. Toen het granatengeweld ophield, konden de mensen naar huis. Blijkbaar was de toren van de kerk doelwit van de Duitse artillerie geweest, want om de kerk waren heel wat granaten ingeslagen. Rode-Kruishelpers liepen door de met glas bezaaide straten op zoek naar slachtoffers. Er zijn die middag elf doden gevallen.

CF Barcelona – Sittardse Boys december 1947

In december 1947 werd Sittardse Boys uitgenodigd door C.F. Barcelona. De Limburgse sportjournalist Martin Duyzings kreeg een telegram. De Catalanen zochten een tegenstander voor hun traditionele kerstwedstrijd. Dat jaar was men op zoek naar een Nederlandse tegenstander. De vermoedelijke redenen: de overwinning van het Oranje-elftal op de sterker ingeschatte Zwitsers. De Nederlandse competitie telde internationaal niet echt mee. Terwijl in het buitenland al volop werd betaald hield de KNVB vast aan voetballen op amateurstatus. Tegen C.F. Barcelona spelen was een buitenkans om in contact te komen met profvoetbal. Op begrip van de KNVB hoefden de Nederlandse voetballers echter niet te rekenen. Het competitieprogramma was heilig. Er was slechts één club die, rondom oud en nieuw, geen wedstrijdverplichtingen had dat was 1e klasser Sittardse Boys. Grote namen zoals Austria en Rapid Wien, Juventus, Sparta Praag en het Argentijnse San Lorenzo hadden in voorbijgaande jaren in het Las Corts stadion acte de présence gegeven.

Stadion Las Corts, van 1922 tot en met 1957 de thuishaven van F.C. Barcelona

Er werd voorafgaand een beetje gejokt om de Boys wat meer aanzien te geven. Midvoor Ehlen en keeper Frans de Munck werden op papier tot spelers van het nationale team gemaakt wat door Spaanse kranten klakkeloos werd overgenomen. Dat de spelers volbloed amateurs waren lazen de Catalanen niet in hun kranten. In de eerste minuten legde Weppe Collenbon de bal stil op zijn hoofd en bleef zo staan. De 50.000 aanwezigen klapten hun handen bijna stuk want hier kwamen ze voor, een showwedstrijd met een vredig kersttintje. Vervolgens werd Harry Ehlen in stelling gebracht. Hoge ballen gingen richting het strafschopgebied, waar de kopsterke midvoor boven de kleine Spaanse verdedigers uitkwam. Ook Frans de Munck voelde de sfeer goed aan en verbaasde de toeschouwers met zijn fenomenale zweefduiken en uittrappen tot bij zijn Spaanse collega. Niet zo handig zou je zeggen maar indrukwekkend en met een grote amusementswaarde. Na twintig minuten was het gedaan met de Sittardse bluf. Barcelona nam de wedstrijd over en keeper Frans de Munck was de enige die nog aan de bal kwam. Hij keerde stijlvol vele schoten, maar toch moest hij voor rust de bal zes keer uit het net halen maar met de gewenste eretreffer van Harry Ehlen. De Munck kreeg op weg naar de kleedkamer een staande ovatie. Hij had de Catalanen waar voor hun geld gegeven.

Coleccionismo deportivo: BARÇA FÚTBOL ENTRADA C. F. BARCELONA VS SITTARDSE BOYS 1947 LES CORTS - Foto 1 - 143062318
BARÇA FÚTBOL ENTRADA C. F. BARCELONA VS SITTARDSE BOYS 1947 LES CORTS

De verwachting was dat Barcelona zich in de tweede helft aan galery-play zou wagen en nonchalantse. Sittardsche Boys grepen hun kans en vol herwonnen zelfvertrouwen maakten ze zelfs het ideale velddoelpunt: pass, kantwissel, voorzet, schot, goal. De Munck pareerde bijna alle Spaanse doelpogingen. Hij en Ehlen kregen de Catalaanse toeschouwers nogmaals op de banken. Uittrap De Munck, Ehlen kopt de bal omhoog, liet hem op zijn schoen komen en haalt uit: Goal!. Uiteindelijk werd het 8 -4. Maar de tweede helft hadden ze met 2 – 3 gewonnen. Bovendien protesteerde zelfs het publiek tegen twee Spaanse doelpunten vanwege buitenspel. Na afloop werden Harry Ehlen, die vier doelpunten had gemaakt en Frans de Munck gepolst om in Spanje te komen voetballen maar de vader van Harry gaf geen toestemming om Stadbroek te verlaten en Frans wilde in beeld blijven van Oranje en ook deze transfer niet door. Het verslag werd door Journalist Martin Duyzings gepubliceerd in het Limburgs Dagblad, Volkskrant en De Tijd eind 1947.

Icoon: Frans de Munck de zwarte panter

Frans de Munck (1955)

Over Frans de Munck, geboren te Goes op 22 augustus 1922, is veel geschreven deels over zijn keeperskwaliteiten maar ook over de vele randzaken. Zo verscheen er in dagblad Trouw van 26 juni 1999 een uitgebreid artikel van Matty Verkamman met als kern de vele conflicten. ‘Zijn voetballeven lang was De Munck het middelpunt van conflicten. Dat begon al in de oorlogsjaren bij de tweedeklasser Goes. Tot ergernis van zijn medespelers reisde Frans in de trein eerste klas, waar alle anderen op harde bankjes in de derde klas zaten. Tijdens de promotiecompetitie in 1944 voor een plaats in de hoogste afdeling, knapten de spelers van Goes op hun wonderdoelman af. De Munck, die dankzij de hulp van enkele lokale NSB figuren niet als dwangarbeider naar Duitsland hoefde, maakte in de wedstrijd tegen Sittardse Boys een onbegrijpelijke blunder, die de Limburgse club de overwinning bracht. Eerder was De Munck in Sittard speciaal door de voorzitter van de trein gehaald en in de watten gelegd. Toen hij enkele maanden later de overstap naar Sittardse Boys maakte, werd in Goes alom beweerd dat De Munck tijdens de promotiecompetitie dubieuze spelletjes had gespeeld.

In Sittard nam De Munck het niet zo nauw met de toen nog geldende amateurbepalingen. De KNVB wantrouwde hem voortdurend, maar pas in de zomer van 1949 kwam aan het licht dat De Munck zich in Limburg had laten betalen. Tijdens zijn periode voor de Sittardse Boys werd De Munck geselecteerd voor het bondselftal en later voor het Nederlands elftal, waar hij aanvankelijk reserve was achter Piet Kraak’. Tot zover dagblad Trouw.

In april 1949 maakte hij bij afwezigheid van Kraak zijn debuut in Oranje in een interland tegen Frankrijk. Kort daarna speelde hij zijn tweede interland tegen Denemarken. Dit was tevens voorlopig de laatste landenwedstrijd die hij speelde, pas in 1955 werd hij opnieuw opgeroepen. De machtige KNVB-bobo Karel Lotsy had een bloedhekel aan de charismatische keeper en hield hem hoogstpersoonlijk buiten de Oranje-selectie. Plotseling hing de hypocriete official de oprechte amateur uit en vaardigde een speelverbod uit voor Frans de Munck, omdat hij prof zou zijn. Er volgde een ‘transfer’ naar Ajax, dat hem in Amsterdam een kapsalon beloofde. Het was Sittardse Boys dat tal van ontoelaatbare financiële zaakjes bij de KNVB op tafel deponeerde. De Munck werd op de beroepslijst werd geplaatst, Ajax moest afzeggen en profvoetballer werd bij FC Köln.

Zo kort na de oorlog, werd hem die stap door velen in Nederland niet in dank afgenomen. In Keulen werd De Munck een idool. De man die te boek stond als een Don Juan, speelde er in de film ‘Das Ideale Brautpaar’. Ook in Keulen echter was niet alles vlekkeloos. Limburgse zakenmensen maakten hem warm om voor de ‘wilde’ Profclub Fortuna te komen spelen. De nieuw opgezette profcompetitie viel onder de pas opgerichte ‘wilde bond’ de NBVB. De clubs en spelers die daarvoor gingen spelen werden zwaar bestraft.

Met Jane Mansfield

De Munck was een liefhebber van mooie vrouwen, maar hier vestigde hij deze reputatie definitief. Tijdens een van de wedstrijden kwam de toen wereldberoemde Amerikaanse actrice Jane Mansfield op bezoek. Alle spelers zouden aan haar worden voorgesteld. Een voor een kwamen de mannen aan geschuifeld. Het was de bedoeling dat de aanvoerder als eerste deze primadonna de hand zou schudden. Er was geen rekening gehouden met De Munck. Hij stapte op Mansfield af en zoende haar vol op de mond.

In 1957 verdween ‘De Zwarte Panter’ ook bij Fortuna ’54 weer met ruzie. Speler-trainer Bram Appel gaf hem openlijk de schuld van een nederlaag tegen Ajax, die Fortuna de titel kostte. De Munck vertrok naar het Utrechtse DOS. Na ook nog Vitesse, Veendam en Cambuur te hebben gediend, stopte De Munck op 44 jarige leeftijd als prof-keeper. De bijnaam van de doelman luidde De Zwarte Panter vanwege zijn zwarte haren dito keeperskleding en katachtige reflexen. Hij kwam 31 maal uit voor het Nederlands elftal en werd in 1958 landskampioen met DOS. Frans de Munck overleed op 24 december 2010 te Arnhem.

17 september 1933. Ingekleurde actiefoto uit de regiowedstrijd Sittard -Waubach 1-2

Na de sprookjesachtige ervaring in Barcelona werden de spelers weer met beide benen in de Hollandse klei gezet. De competitie werd weer hervat en de jaren nadien tot aan de fusie in 1950 werd er door Sittardsche Boys niet meer een zo hoge positie behaald als de tweede plaats in de 1e klasse zuid. Wel wisten een aantal spelers zich in de kijker te spelen van de selectiecommissie in Zeist zoals Harrie Ehlen, Flip Paauwe, Frans de Munck en Ton Bux.

vv Sittard in de schaduw van haar plaatsgenoot

Concurrent vv Sittard werd in 1947 en 1948 kampioen van de 2e klasse maar promoveerden niet ondanks dat de club internationals als Bram Appel, Gerard Kuppen, Druening en Martens in vertegenwoordigende elftallen zagen spelen.

Kampioenselftal vv Sittard in het Limburgsch dagblad 22 maart 1948.

Gerard Kuppen: van een Wereldhaven naar het Limburgse heuvelland.

Gerard Kuppen geboren in Rotterdam speelde tussen 1935 en 1943 voor Feijenoord. In augustus 1944 werd hij lid van vv Sittard en daarna voor Sittardse Boys. Gerard was een ouderwetse spil en speelde centraal op het middenveld. Hij kwam driemaal uit voor het Nederlands elftal waarbij twee keer vanuit de Limburgse club.

30 mei 1946 België – Nederland 2-2. 2e van rechts Gerard Kuppen van Sittardse Boys.

Extra bekendheid verkreeg Gerard Kuppen door het nemen van een penalty. De wedstrijd van 4 mei 1944 tussen Feyenoord en Sparta op het oude Feyenoordveld leverde een primeur: een strafschop in twee keer. Nadat Bas Paauwe bij een stand van 1-2 de strafschop enkele decimeters naar voren had geschoten, schoot de achter hem aankomende Gerard Kuppen de bal in het doel. Feyenoord won de wedstrijd met 4-3. Deze situatie werd later min of meer gekopieerd door Johan Cruijff en Jesper Olsen bij Ajax – Helmond Sport december 1982.

Abusievelijk werd in de opstelling vermeld dat Gerard Kuppen speler is van Sittardse Boys maar dat moet vv Sittard zijn.

Gerard was naast het voetbal bij vv Sittard ook eigenaar van 1946 tot 1986 van Café ‘De Kup’ aan de Limbrichterstraat 28 samen met echtgenote Kitty beheerd. Het café met de bijnaam “biej  de Kup” was een knipoog naar de naam Kuppen en stadion De Kuip. Gerardus Petrus Adrianus Kuppen overleed op 23 september 1995 op 80 jarige leeftijd.

Eén van de laatste affiche’s van V.V.Sittard. Aanleiding was het 700 jarige bestaan van Sittard Stad op zaterdag 21 augustus 1948.

Ooit afgesplitst nu weer samen tot R.K.S.V Sittardia.

In 1950 kwam na hoofdelijke stemming bij de leden van beide Sittardse verenigingen het tot een fusie. Voortaan ging de voetbalclub door als ‘R.K.S.V. Sittardia’. De betrokkenheid van burgemeester Coenders en dokter Van den Hoff (directeur ziekenhuis) dient zeker vermeld te worden.

Nieuwsblad van Friesland 17 juni 1950

Na de fusie werd R.K.S.V. Sittardia meer dan alleen een voetbalvereniging. Er kwam een handbal en atletiek afdeling bij. Het terrein aan de Baandert blijft ook nadat Sittardia in 1954 toetreedt tot het profvoetbal, een bescheiden terrein met een kleine hoofdtribune voor 400 toeschouwers en in totaal zo’n 10.000 plaatsen.

1951.Sittardia. Boven: Onbekend, Dieteren, Jan Notermans, Ehlen, Knops, Gruyzen en Pfennings. Onder: Schils, Pauwe, van Rixoord, Stroucken en Erkens.

Bij aanvang van het betaald voetbal in 1954/1955 werden 58 semi-profclubs willekeurig verdeeld over vier 1e klassen. Sittardia speelde in de 1e klasse B tegen o.a. Fortuna ’54 uit Geleen twee streekderby’s. De uitwedstrijd werd met 1-3 gewonnen en de thuiswedstrijd met 1-3 verloren. Sittardia eindigde in haar eerste prof-seizoen op een meer dan verdienstelijke 6e plaats en mocht het komende jaar starten in de hoofdklasse.

Seizoen 1956/1957: Staand: Doelman Peersman, Knops, Pauwe, Brull, Rumpen en Schmeits. Zittend: Dieteren, van den Heuvel, Huisman, Ehlen en Gruisen.

Behalve het eerste seizoen van het betaald voetbal deed zich nog een uniek feit voor. De uiteindelijke winnaars van alle vier de klassen kwamen uit Noord-Brabant t.w. NAC uit Breda, Willem II uit Tilburg, PSV uit Eindhoven en EVV Eindhoven. Willem II bleek uiteindelijk de sterkste en werd de eerste landskampioen van het betaald voetbal en Sittardia genoot landelijke bekendheid met een voetbalinstituut voor spelers van 14 t/m 16 jaar. Met de voetbalschool hoopte men de junioren beter voor te bereiden op het profvoetbal. Zo werd Sittardia, meer dan het kapitaalkrachtige Fortuna’54 uit Geleen, het oog voor regionale talent. Sittardia speelde tot aan 1959 in de 1e divisie.

In het seizoen 1958/1959 werd door het behaalde kampioenschap promotie naar de eredivisie afgedwongen. Een jaar, periode 1959/1960, later echter degradeerde de club weer terug naar de 1e divisie. In hetzelfde jaar zette Harry Ehlen een punt achter zijn fraaie carrière. Uitbreiding van de accommodatie werd noodzakelijk. Er komt een nieuw onderkomen met een demontabele hoofdtribune en aan de tegenover gelegen lange zijde wordt het aantal staanplaatsen uitgebreid. Er is nu plaats voor 17.000 toeschouwers. Desondanks verhuist Sittardia in 1964 naar het nieuwe stadion De Baandert.

Gerard Gruisen: Jong, talentvol en bescheiden.

Afbeeldingsresultaat voor gerard gruisen

Gerard Gruisen was de jongste international aller tijden. De linksbuiten van Sittardia was achttien toen hij in 1953 debuteerde in Oranje. Hij speelde naast Rinus Bennaars tegen België. Even later nu in 1954 opnieuw naast Bennaars tegen Engeland. En een maand later stond Gruisen in de basis tegen België. De score was dermate negatief 1-0, 1-0 en 4-0 dat de Keuze Commissie van de KNVB ingreep. Gruisen werd bedankt op een niet zo chique manier. Niet per briefje maar via de krant. De Limburger zei er weinig over; hij was een bescheiden, zwijgzaam persoon. Zijn nadeel was dat hij naast het voetballen nog gewoon werkte; bij vader in de kolenhandel, zware zakken sjouwen. Wellicht een verklaring voor het feit dat Gruisen zich niet verder ontwikkelde. Zijn opmars was begonnen toen hij bij Sittardia steeds vaker opviel vanwege zijn goede spel naast linksbinnen Willy Erkens. De meest linkse van de dubbele vleugel werd gekozen in het Oranje B team die tegen Stade Français ging oefenen. ’t Gruuske, zoals hij werd genoemd, werd gezien als opvolger van Mick Clavan, maar het bleef bij drie wedstrijden, waarin hij nooit faalde, maar nooit uitblonk. Tot diep in de jaren zestig speelde Geert in de eredivisie.

Semi-professionals met een gewone baan.

Het klinkt natuurlijk prachtig als je van je hobby je beroep kunt maken maar het inkomen als betaald voetballer was mager en zeker geen vetpot. In het buitenland was de speler full prof en de verdienste vele malen beter. In Nederland was er sprake van een semi-prof bestaan. Om rond te komen diende de speler een bijbaan te hebben en was het voetballen na een werkdag niet éénvoudig. Hieronder een zestal spelers van Sittardia met een bijbaan zoals dat voor de meeste voetballers tot 1970 gold.

Clubicoon: Willy Dullens en een droom aan duigen.

Willy Dullens geboren op 29 januari 1945 en opgegroeid in Broeksittard was gedurende zijn loopbaan nogal gesteld op – zeg maar verknocht aan – de Limburgse grond. De voetballer begon zijn prille carrière in de jeugd van Sittardia, en maakte in het seizoen 1963/’64 op 18 jarige leeftijd zijn debuut in het eerste elftal van de club. Hij was weliswaar nog piepjong, maar de keus om hem al op te stellen was uitermate succesvol. Met achttien doelpunten had hij meteen een heel groot aandeel in de promotie van Sittardia. Het jaar daarop viel de club terug maar binnen een seizoen promoveerden de Limburgers opnieuw, dankzij Dullens. Hij had zich ontwikkeld tot een cruciale, bovenmatige speler in het zuiden van Nederland. In 1966 werd hij, als speler uit de eerste divisie, uitgeroepen tot voetballer van het jaar. De uitreiking werd omlijst door magische woorden van Johan Cruijff, die beweerde dat ‘Dullens technisch misschien nog wel beter was dan hijzelf’.

RKSV Sittardia – NAC 2-2, 31 maart 1966. Willy Dullens in duel met Van Gorp en Vermeulen.

De aanvallende middenvelder, die in drie interlands samenspeelde met Cruijff, werd meteen opgeroepen voor het Nederlands elftal, waar hij tot vier interlands zou komen. Dat hij maar tot een kwartet wedstrijden kwam had een pijnlijke oorzaak. Dullens raakte in 1966 in de competitiewedstrijd tegen Vitesse ernstig geblesseerd, na een duel met Bart van Ingen. Dullens beweerde dat hij een enorme schop kreeg, de speler van de Arnhemmers meende dat ze in botsing kwamen na een mislukte schijnbeweging van de Limburger. De zware blessure aan zijn kniebanden had tot gevolg dat hij moest revalideren, maar hij herstelde niet genoeg om als prof terug te keren. Dullens moest zijn loopbaan beëindigen. Hij werd gezien als de beste (toekomstige) Nederlandse voetballer aller tijden.

1966 Willy Dullens voetballer van het jaar

In augustus 1969 werd er een benefietduel voor de Limburger gespeeld, tussen Ajax en Alemannia Aachen, die bijna 150.000 gulden opleverde, en door 60.000 man in het Olympisch Stadion werd bekeken. Met de opbrengst kon Dullens jaren later in Sittard een kapperszaak beginnen. Het plotse einde viel hem zwaar. Willy had last van zware depressies en was onder behandeling. Begin 2000 keerde hij terug in de voetballerij bij Fortuna Sittard, waar hij technisch adviseur werd. Hij was afgekeurd als kapper vanwege een gescheurde schouderpees. Negen jaar later stapte hij over naar VVV-Venlo, waar hij dezelfde functie zou vervullen.

1964. Sittardia kampioen.Staand: Verzorger Boesten, Joep Beckers, Frans Guns, Willy Dullens, Thom Huisman, Piet Quix en Sjeer Gruisen. Zittend: Jan Wolfs, Jo Plum, Zef Brúll, Jo Peersman en Math Schmeitz.

Historische filmbeelden

Deze film laat kampioensploeg Sittardia anno 1964 zien met uitblinker de 18 jarige Willy Dullens. Het publiek bejubelt zijn favorieten zoals o.a. Sjeer Gruiser, Joep Beckers, Piet Quix, Jo Plum en Math Schmeitz.

Gerelateerde afbeelding

De kampioenen van de 1e divisie maken in landauers een triomftocht door Sittard. Sittardia debuteert enkele maanden later in de eredivisie. Er wordt gespeeld in een nieuw stadion De Baandert. Cineast Jan van Kempen was aanwezig bij de trainingen van oefenmeester Frans Debruyn en maakte de voorbereiding mee van het eerste thuis duel tegen landskampioen DWS Amsterdam. Het nieuwe stadion was op die 23e augustus uitverkocht (25.000 toeschouwers). We zien flitsen van dit duel maar ook shots van supporters en bekende Sittardenaren. Een hoofdrol is er voor Leo Horn, oud- Sittardenaar en scheidsrechter van dit eredivisieduel. Tenslotte zijn er nog enkele korte flitsen te zien van het (uit) duel MVV – Sittardia in het Maastrichtse Geuseltstadion.

Op 15 november 1964 gemaakte Beelden uit het eredivisie archief zonder commentaar 7.53 min. RKSV Sittardia verloor in de Kuip in seizoen 1964-1965 nipt met 2-1 van de latere kampioen Feyenoord. Gerard Bergholtz (bijnaam Pummie) en Piet Kruiver scoorden voor Feyenoord, Dieter Gresens voor RKSV Sittardia.

thumbnail

Op zondag 28 maart 1965 won RKSV Sittardia in Eindhoven met 3-1 van PSV. Doelpuntenmakers waren Frans Guns, Jan Wolfs en Willy Dullens voor RKSV Sittardia en Miel Pijs namens PSV. Historische beelden van  PSV – RKSV Sittardia uit het Polygoon journaal.

De samenvoeging en oprichting van Fortuna Sittard Combinatie (FSC)

Ook in de seizoenen 1963/64 en 1965/66 werd Sittardia kampioen van de 1e divisie. Het jaar na deze laatste promotie werd een zevende plek in de Eredivisie behaald. In het seizoen 1967/68 degradeerden zowel RKSV Sittardia als Fortuna ’54 uit Geleen. Het zou ook de laatste keer zijn dat zij een streekduel uitvochten. Op 11 juni 1968 besluiten de besturen van beide clubs noodgedwongen tot een fusie. Op 1 juli 1968 wordt Fortuna Sittardia Combinatie (FSC) opgericht.

26 juni 1968. Dagblad Trouw

De club speelt de eerste twee seizoen om en om in Sittard en in Geleen. Daarna wordt stadion “De Baandert” de vaste thuishaven van FSC. Inmiddels was FSC na een verblijf van een jaar in de eredivisie gedegradeerd naar de eerste divisie. In deze divisie zou de Sittardse club liefst dertien seizoenen uitkomen.