vv Rigtersbleek

Aan het begin van de vorige eeuw is Twente het textielcentrum van Nederland. Enschede, Almelo, Borne: het wemelt er van de spinnerijen die eigendom zijn van de textielfamilies Van Heek, Ten Cate, Scholten, Blijdenstein enz. Eén van de ‘Van Heek’-fabrieken is Rigtersbleek in Enschede.

Enschede (7)
In 1916 schilderde Herman Heijenbrock dit stadsgezicht van Enschede, toen de textielindustrie er haar gloriedagen beleefde. 

Zij produceren er vooral katoenen stoffen voor het maken van sarongs in Nederlands-Indië. Er werken 600 mensen. Rigtersbleek is de bleek van Rigter, de eigenaar van de grond. Een bleekveld: een grasveld waarop textiel wordt gebleekt. Op 10 augustus 1910 richt een aantal personeelsleden van het bedrijf een voetbalclub op. Het club tenue is rood/wit verticaal gestreept shirt, zwarte broek en rood/wit geringde kousen

V.V. Rigtersbleek elftal uit 1927. Spelers namen zijn onbekend.

VV Rigtersbleek, ontstaan als buurtclub, was een vereniging van het volk. De textieljongens konden aardig voetballen met sterk wisselende resultaten in de regio oost Nederland.

Miss Blanche spelfoto’s serie: Hierboven een ingekleurd sportfragment van 25 september 1932. De wedstrijd ZAC Zwolle – VV Rigtersbleek voor volle tribunes werd het een verrassende 1-0 voor de thuisploeg. Het rood-witte Rigtersbleek speelde jarenlang in de 2e klasse en werd verschillende keren districtskampioen.

De foto is gemaakt t.g.v. het 25-jarig jubileum in augustus 1935. Het bijschrift luidt:
‘De sportvereeniging “Rigtersbleek” vierde zaterdag haar 25-jarig bestaan met de opvoering van een jubileumrevue, waarbij menig belangrijk moment uit het vereenigingsleven gedurende de thans verstreken periode op verrassende wijze voor het voetlicht werd gebracht. De diverse acteurs die zich met succes van hun taak hebben gekweten’.

In de 2e wereldoorlog was er maar een beperkte voetbalcompetitie omdat velen of onder de wapens lagen, ondergedoken of tewerkgesteld waren. In de Tweede Wereldoorlog werden arbeiders uit de bezette gebieden tewerkgesteld in Duitsland. In eerste instantie was de tewerkstelling vrijwillig. Maar dat leverde niet voldoende arbeidskrachten op en maart 1942 werd een verordening aangenomen over verplichte tewerkstelling in Duitsland. Veel arbeiders keerden illegaal terug en doken onder. Vanaf mei 1943 werden alle mannen tussen 18 en 35 jaar verplicht zich voor werk in Duitsland aan te melden. Wie zich niet aanmeldde werd gestraft en vanaf oktober 1944 werden ook razzia’s gehouden om mannen op te sporen om in Duitsland te gaan werken. De laatste grote actie dateert van januari 1945. Toen moesten alle mannen tussen 17 en 40 jaar zich melden voor deportatie naar Duitsland.

Veelal werd er een regionale voetbalcompetitie afgewerkt maar dat was meer een verplichting van de Duitsers aan de KNVB. De moffen wilden toch vooral de levensomstandigheid zo normaal mogelijk laten zijn. Aan het eind van de oorlogsjaren degradeerde Rigtersbleek. Om het jaar erna opnieuw de rug te rechten en in het voorjaar van 1946 werd de kampioensvlag te hijsen.

Het zou de vereniging voor 1950 echter niet meer lukken door te stoten naar de 1e klasse te. In het seizoen 1946/1947 bereikte de selectie zelfs een treurige vierde plaats van onderen. Weliswaar herpakte men zich de jaren erna enigszins maar een kampioenschap leverde dat niet op.

In 1953 slaagde Rigtersbleek er eindelijk in de kampioensvlag te hijsen in de 2e klasse A afdeling-Oost. Met afgetekende cijfers-14 gewonnen, 5 gelijke en 1 verloren wedstrijd is er feest in Enschede. Op de ranglijst eindigde Alcides als 2e en werd Tubantia 3e. Eindelijk werd de hoogste landelijke 1e klasse behaald. De bekendste speler van Rigtersbleek is Wim Bleijenberg, die in 1953, als 2e klasse speler en in 1954 drie interlands voor het Nederlands Elftal speelde.

Andere spelers uit deze periode zijn Piet van Ek, Jan Zwierink, Frans Olde Riekerink, Paul Roessink, Mannie van Telligen en Gerrit Trooster. Trainer Ernie Robinson  uit Shiney Row Engeland trainde van 1954 tot 1958 de vv Rigtersbleek selectie. Hij kwam als speler voor verschillende Engelse voetbalverenigingen uit. Als trainer was hij voornamelijk actief in Nederland, waar hij de bijnaam Mister kreeg. Bij de invoering van het betaalde voetbal in Nederland werd Rigtersbleek een semi-profclub. De ploeg werd in seizoen 1954-1955 achtste in de 1e klasse B en een seizoen later zeventiende in de Hoofdklasse A. De spelers verdienden een bescheiden salaris, maar de gelijknamige textielfabriek hielp ze aan een baan. In de jaren tot aan 1960 kwam de club uit in de nieuwgevormde 1e divisie, waar het troosteloos onderin figureerde.

Monty voetbalplaten 1956 serie: Doelman Manie van Tellingen, 1e links staand Gerrit Trooster en 3e Wim Bleijenberg.

Gerrit Trooster: eens een Bleekman altijd……..

Rechtsbuiten Gerrit Trooster was ongrijpbaar. Hij vormde een koningskoppel met midvoor Wim Bleijenberg. Na een wedstrijd in Amsterdam wilde Ajax het gouden duo van Rigtersbleek naar De Meer halen. Bleijenberg koos voor het geld, maar Trooster had net het schoonmaakbedrijf van zijn vader overgenomen en voelde zich verantwoordelijk voor het personeel en bleef zijn club trouw. In die tijd telde Enschede drie profclubs: SC Enschede met de nationale trots Abe Lenstra, Enschedese Boys met het wonderkind Egbert ter Mors, en Rigtersbleek met sterspeler Gerrit Trooster.

Bleijenberg was inmiddels in 1956 aan Ajax verkocht. Als lokale vedette werd Trooster meermalen benaderd door SC Enschede en Enschedese Boys, maar hij dacht niet eens aan een overstap. Eens een Bleekman, altijd een Bleekman, was zijn motto.

In 1999 zei hij in de rubriek Anno in dit blad: ‘Ajax bood me een driejarig contract aan. Bleijenberg ging wél, ik niet. Ik durfde mijn schoonmaakbedrijf niet op het spel te zetten. Niet voor die paar centen. Daar heb ik nooit spijt van gehad. Rigtersbleek was alles voor mijn vrouw en mij. Wij hadden rood-wit bloed. Ik heb zelfs nooit overwogen de club te verlaten. Dat deed je niet. ‘Trooster debuteerde op zestienjarige leeftijd in het eerste elftal en nam na zeventien seizoenen afscheid, toen de club wegens structurele financiële problemen in 1961 terugkeerde naar de amateurs. Hij runde in die periode een schoonmaakbedrijf “Rotsma en Trooster”, waardoor hij zich nooit louter op het voetbal kon concentreren. Desondanks hoorde Gerrit bij de vaderlandse subtop, maar hij bleef steken in het Bondselftal van de KNVB en werd nooit geselecteerd voor Oranje. Ook na zijn actieve carrière bleef hij Rigtersbleek trouw: als grensrechter, lid van de elftalcommissie, bestuurslid en vijftien jaar lang als vicevoorzitter. Met dank aan de VI column van Johan Derksen.

V.V. Rigtersbleek. Seizoen 1958-1959 1e divisie. Staand: Gerrit Trooster, Jan Olde Riekerink, Frans Olde Riekerink, Henk Renssen, Bennie de Vries, H. Nijhuis. Onder: Herman Selderhuis, Gerrit Evers, Jan Zwierink, Mannie van Tellingen en Arnold Bosch.

Gerrit Trooster overleed op 6 augustus 2010 te Schaarsbergen op 82-jarige leeftijd. Omdat het een lokale held betrof, was het geen nieuws voor de landelijke media, maar hij was een van de beste klassieke rechtsbuitens uit de historie van het betaalde voetbal. Gerrit Trooster werd wereldberoemd in Enschede en omstreken.

Wim Bleijenberg: Spits met kop en de kont. 

Daar waar bij Gerrit Trooster clubtrouw voorop stond, was het bij Wim Bleijenberg het hoogst haalbare het doel. Wilhelmus (Wim) Bleijenberg werd geboren in Veenendaal op 5 november 1930. Hij groeit op in een groot, warm, hervormd gezin, waar vader kleermaker is en waarin hij het christelijk geloof en kerkgang meekrijgt. Het is een gezin van vijftien kinderen en dat betekende meewerken geblazen, als de school was afgelopen. „Ik had daar niet al­tijd zin in en ging dan stiekem voet­ballen. Zo kwam ik op dertienjarige leeftijd bij VV Veenendaal terecht. Als blijkt dat hij een talentvolle voetballer is, komt hij rond zijn achttiende jaar voor de keuze te staan om, als hij verder wil komen, op zondag te spelen. Het is een plaats gelegen aan de Utrechtse Heuvelrug en de Gelderse Vallei. Het streng gelovige dorp genoot, meestal stiekem, op zondag van zijn verrichtingen. Hij ging in 1950 via het shirt van VV Wageningen in 1951 over naar VV Rigtersbleek. Daar ontwikkelde hij zich tot een hard werkende ietwat bonkige veel scorende spits. Bleijenberg was een midvoor van het oude ras.

1953 Noorwegen-Nederland 4-0 Boven: Piet van der Kuil, Joop Odenthal, Lieuwe Steiger, Jan Klaassens, Hans van der Hoek, Loek Biesbrouck en Frans Tebak. Onder: Tonny van Ede, Max van Beurden, Wim Bleijenberg en Pauke Meijers

’Ik ben een forse jongen, gerust wel, en ik ga wel eens hard door’, zei hij van zichzelf. Ooit werd geschreven dat Bleijenberg weer eens met de hamer had gefilosofeerd’. Zijn bijnaam is ‘Wim Kont’ omdat hij zijn lichaam vaak tussen bal en tegenstander weet te draaien. Anderen waren minder poëtisch en noemden hem een waggelende eend, een houten Klaas of een olifant. Zijn specialiteit was de kopstoot. ‘M’n benen zijn wel eens zwak en mijn tenen buigen soms door, maar ik heb het gevoel dat er plaatijzer over mijn hersens is geschoven’, vond hij zelf.

Wim speelde tot aan 1956 voor Rigtersbleek en werd in die periode uitgenodigd voor het Nederlands Elftal. Opmerkelijk want Rigtersbleek speelde op dat moment in de 2e divisie. Drie maal droeg hij het Oranje tenue. Zijn optredens waren: Op 19 maart 1953: Nederland – België (0-2), 27 september 1953: Noorwegen – Nederland (4-0) en op 30 mei 1954: Zwitserland – Nederland (3-1). Hij speelde drie maal negentig minuten, maar scoorde niet.

Wim Bleijenberg passeert 3x doelman Eddy Pieters Graafland. 26 mei 1960 Ajax – Feijenoord 5-1.

„In 1956, ik scoorde vaak kwam er be­langstelling uit Duitsland, Frankrijk en Ajax. De voorzitter adviseerde mij naar Amsterdam te gaan. Ik was 26 jaar en zag het ook helemaal niet zitten om Frans te leren.”. De familie Bleijenberg woonde in Betondorp, waar ze overburen wer­den van de familie Cruijff. „Mijn zoon voetbalde elke dag met Johan.”Zijn mooiste en verreweg meest belangrijke moment beleefde hij aan het einde van zijn tijd bij Ajax. In deze video ‘een zinderende wedstrijd Ajax – Feijenoord‘ buigt Ajacied Wim Bleijenberg voor 60.000 toeschouwers een 0-1 achterstand uit de 1e helft om. Hij scoort na de rust drie keer, waardoor de club uit Amsterdam uiteindelijk met een 5-1 overwinning de landstitel binnenhaalt. Sjaak Swart en Henk Groot maakten de overige twee Ajax-treffers in het Olympisch Stadion.

Afbeeldingsresultaat voor wim bleijenberg

Na de wedstrijd wordt Wim Bleijenberg letterlijk op handen gedragen door de op het veld gestormde supporters en wordt hij uitgeroepen tot ‘man of the match’. Vier seizoenen bleef hij de topclub trouw, waarin twee keer een lands­kampioenschap werd behaald en de club ook Europa Cupwedstrijden speelde. „Ik ben met Ajax overal ge­weest. Hoogtepunt daarbij was een reis naar Zuid-Afrika.”. Kort na zijn hoofdrol in de kampioenswedstrijd maakte Bleijenberg de overstap naar het gedegradeerde Blauw-Wit. Hierna volgde nog een aantal jaren bij Go Ahead Eagles en sloot Wim in 1966 zijn carrière af bij het Apeldoornse AGOVV. Wim Bleijenberg overleed op 10 januari 2016 te Apeldoorn.

VV Rigtersbleek: terug naar de amateurs

In 1960 volgde degradatie naar de 2e divisie waarin het vijftiende werd. Wegens onder meer een gebrek aan financiële middelen werd na dit seizoen besloten terug te keren naar het amateurvoetbal. In een inmiddels ver verleden speelde VV Rigtersbleek betaald voetbal. Tegenwoordig is de Enschedese club een trotse eersteklasser. Buiten dat heeft de vereniging meer te bieden. Voetbalvereniging Rigtersbleek is het kloppende hart van de wijk Twekkelerveld in Enschede.

Het clublied van Rigtersbleek

Voor de kleuren Rood en Wit
Strijden wij fier en fit.
Hoe of het ook mag gaan
De Bleek zal nooit verloren gaan.
In voor- en tegenspoed,
Zoals het wezen moet.
Blijf trouw door alles heen
Aan Rigtersbleek alleen