vv Oosterparkers

Van drie naar één arbeidersvoetbalvereniging

In de jaren veertig telde de Groningse Oosterparkwijk, een arbeiderswijk die ook wel bekendstond als ‘Plan Oost’, maar liefst drie voetbalclubs. BRC, Groen-Wit en Oostelijke Boys. Op 18 mei 1945 vlak na de bevrijding fuseerden deze clubs. De nieuwe fusieclub kreeg de naam Oosterparkers. De oprichtingsdatum van de oudste club, BRC was 18 mei 1922 en die datum werd daarbij als oprichtingsdatum aangehouden. De oprichtingsvergadering werd gehouden in de kapperszaak H. Lanting in de Hortensialaan. Lucifermerken, sigarenbandjes en suikerzakjes werden in de jaren vijftig gebruikt als reclame en volop verzameld door jong en oud. Vele hadden plakboeken vol en ruilbeurzen werden drukbezocht. Zie hieronder een suikerzakje van Oosterparkers. Het Oosterpark was een gebied tussen de huidige Gorechtkade, het slachthuis aan het Damsterdiep en de Sint Franciscuskerk.

Gradus Fransen

Plan Oost groeide snel, er werden veel goedkope huizen gebouwd. Sociale woningbouw. Veel mensen vanachter de Veemarkt kwamen er te wonen. Bouwvakkers, betonvlechters, de mannen van het harde, ruige werk. Veel visboeren ook. En tevens werklozen, die nauwelijks huisvesting konden betalen. Zo ontstond in Plan Oost een bevolkingsgroep die door velen in die tijd met de nek aangekeken werd en niet zelden ‘schooiers en plebs’ genoemd werden. Een aantal jaren later veranderde de naam van de wijk in ‘Oosterparkwijk’.

Vooral nadat er een vaste brug over het Gorechtkanaal en het Damsterdiep was gekomen, werd de toegankelijkheid van de wijk een stuk groter. De wijk groeide en bloeide, maar behield altijd het kenmerk van die typische arbeiderswijk. In de eerste jaren mocht de club volgens een gemeentelijke verordening zondags niet voor elf uur ’s morgens op het Oosterpark voetballen. Men wilde niet dat de kerkgangers van de Sint Franciscuskerk last van het voetballen hadden. De clubkleuren van Oosterparkers werden door omstandigheden groen-wit.

ZFC Zaandam tegen Oosterparkers 2-1 op 7 juni 1953.

vv Oosterparkers krijgt kleur door de bevrijders.

De toenmalige voorzitter Hovenkamp kreeg in de laatste weken van de oorlog een stel groene shirts en witte broeken van de Canadezen en daarin speelde het pas opgerichte Oosterparkers de eerste wedstrijden. Die kleuren zijn altijd gebleven en werden een duidelijk kenmerk van de club. In de glorietijd – de vroege jaren vijftig – was Oosterparkers één van de grootste voetbalverenigingen in ledental van Nederland. Ze kenden veel befaamde namen in het noorden zoals Ali Kruger, Heiko Wolda, Henk Duitsch, de Bolhuizen, Klaas Snip, Gradus Fransen en Frans van der Heide. Op 15 maart 1951 speelden de Oosterparkers hun eerste lichtwedstrijd tegen GVAV. Dit was een groot succes want er werd gewonnen met 4-2.

Elftal van VV Oosterparkers. Een gemankeerde foto door het ontbreken van de spelersnamen en datum. Een verzoek ter aanvulling ligt bij het bestuur van de club. Ontwaren we linksonder Dick Nanninga ??

Groen-Wit ontstijgt de regio en bereikt de 1e klasse.

In het seizoen 1952/1953 speelden de Oosterparkers een nacompetitie om een promotieplek naar de 1e klasse samen met ZFC en Veendam. De eerste wedstrijd werd uit verloren van ZFC met 2-1. Een week later was er het streekduel met Veendam. Deze werd met 3-2 gewonnen ondanks dat in de 1e helft een Oosterparkersspeler uit het veld was gestuurd. Op 22 juni werd de uitwedstrijd tegen Veendam met 2-3 gewonnen maar directe concurrent ZFC wist een week later ook van Veendam te winnen. Het thuisduel tegen de Zaandammers moest de beslissing brengen. Het Oosterpark zat met 13.000 toeschouwers bomvol en de confrontatie tegen ZFC werd met 1-0 gewonnen. Het hoogste doel de 1e klasse is een feit en het spelen tegen de top van Nederland een heerlijke kers op de taart.

vv Oosterparkers. Boven: K. Snip, J.D. Hoogen, T. Metus, J. Hielkema, J. Bolhuis, T.J. Bolhuis, H. Duitsch en M. Weessies,. Onder: J. Delgeorge, J. Jansen en A. Maat.

Profvoetbal is andere Groninger Koek.

Daar waar velen naar uitkeken werd in het seizoen 1953/1954 een schokkend verhaal. Alleen de thuiswedstrijden tegen Enschedese Boys, RCH, Wageningen en Leeuwarden leverden een overwinning op. Vijf keer werd er gelijk gespeeld en zeventien keer verloren. Met een doelsaldo van 25 voor en 59 tegen werd de laatste plaats het resultaat. Ondanks het magere resultaat werd het spelen tegen o.a. Ajax uit in de Meer met een 2-1 verlies als een bijzondere wedstrijd ervaren.

Net als stadgenoten GVAV, Be Quick en Velocitas stortte Oosterparkers zich vanaf 1954 in het avontuur van het betaalde voetbal. De eerste wedstrijd werd gewonnen van Enschedese Boys met 3-2. Diepte punt in de profcompetitie was de wedstrijd tegen PEC Zwolle waar na een voorsprong van 0-3 er met 9-3 werd verloren. Het lukte Oosterparkers niet om aan te haken bij de middenmoot. Op zich niet vreemd want de beste spelers waren weggekocht door o.a. stadgenoot GVAV. Degradatie was onvermijdelijke en ook het daarop volgend seizoen 1956-1957 eindigde de club in de 2e divisie op de twaalfde plaats van de vijftien clubs telde. De twee opeenvolgende jaren eindigden de Oosterparkers met de rode lantaarn om de nek als vijftiende en laatste in de 2e Divisie B.

1956 Op het sportterrein Oosterpark. De sigaren, snoep en broodjes venter heeft alleen oog voor zijn handel en niet voor de wedstrijd.

vv Oosterparkers moet terug naar de basis.

De laatste thuiswedstrijd van de club in het betaalde voetbal was op zondag 18 mei 1959 Oosterparkers- Zwartemeer 1-1. Voor 800 toeschouwers was dit een mooi resultaat want de tegenstander speelde nog voor een promotieplaats. De 1-0 kwam van Henk Duitsch en Kalter maakte 1-1 voor de bezoekers. Deze uitslag maakte dat de groenwitten ondanks dat er nog een uitwedstrijd gespeeld moest worden de nacompetitie niet kon worden ontlopen. In de allerlaatste wedstrijd van het seizoen voor de Oosterparkers in de profcompetitie was op 24 mei . Het werd een derby tegen stadsgenoot Velocitas in het Groninger Stadspark. Een mooie affiche zo het lijkt maar met een rouwrandje want beide Groninger clubs stonden stijf onderaan in de 2e divisie. Voor 1500 bezoekers werd het 0-0 en Velocitas moest een kruiswedstrijd spelen tegen Rheden dat evenveel punten had. Voor de groenwitten werd het een ander verhaal.

Uit de EBRO voetballers collage 1950. EBRO Suikerwerk fabrikant uit Den Haag

Het betekende dat vv Oosterparkers aan het einde van het seizoen 1958/1959 tegen de kampioen van de amateurs moest spelen om een plek in het profvoetbal te behouden. Oosterparkers besloot deze beslissingswedstrijd echter niet af te wachten. De onkosten waren hoog en inkomsten laag en ook het zicht op betere tijden ontbrak. Het finale oordeel kwam op de bestuurstafel en een wijsbesluit volgde. vv Oosterparkers gaat vrijwillig terug naar de amateurs.

Dirk Jacobus Willem Nanninga: Onverzettelijke kopspecialist

Veruit de markantste speler bij de Noorderlingen is Dick Nanninga. Hij was een kopsterke spits met een hardheid die op de grens lag van het toelaatbare. De Lange is het verhaal van Dick Nanninga. Journalist Jeroen Siebelink vertelt het levensverhaal van Nanninga. Geboren in het Blauwe Dorp in de Groningse Oosterparkwijk. Daar waar rouwdouwer en sportman Nanninga turnt, tafeltennist en voetbalt en al op zijn negende begint te roken. Hij maakt zijn meisje Elly al jong zwanger, trouwt zoals het hoort en gaat trots aan het werk als betongieter. Voetballen doet hij bij de amateurs van Oosterparkers. Voor trainen heeft hij geen tijd en als hij een klus heeft op zondag zegt hij de wedstrijd af. Hij was een fenomeen: een bikkelharde aanvaller met een geweldige koptechniek. Het Oosterpark loopt voor hem uit. Nanninga kwam tot op 24-jarige leeftijd uit voor de Oosterparkers. FC Groningen – de club waar hij van droomt – ziet hem niet staan. ,,Die ken ik niet’’, zegt trainer Ron Groenewoud als de krant hem vraagt of hij niets ziet in die Nanninga van Oosterparkers. SC Veendam ziet het wel en lijft hem in voor 350 gulden per maand en een tweedehands Opel Kadett Station. Als na één seizoen eredivisieclub Roda JC op de stoep staat, probeert hij het nog één keer bij zijn jeugdliefde, maar de FC biedt hem een schijntje. In Kerkrade groeit Nanninga uit tot held van Limburg. Die Ron Groenewoud komt Nanninga nog wel een keer tegen. Bij Oranje, waar Groenewoud dan hulptrainer is. De spits weigert hem de hand. ,,Ik ben Ron Groenewoud’’, stelt de coach zich voor. ,,Die ken ik niet’’, zegt Nanninga. Nanninga was een luchthartige man, maar soms nam hij met genoegen wraak. ,,Die anekdote over Groenewoud mocht hij graag opdissen’’, zegt Siebelink. ,,De onderwaardering door FC Groningen, en later ook bij het Nederlands elftal, zat hem wel dwars. In ’74 ging hij naar Roda JC en speelde daar 225 duels met 107 doelpunten. Daar speelde hij acht seizoenen en voor deze club is hij all time topscorer.

Als voetballer had Dick Nanninga de finesse van een vrachtschip. Een rouwdouwer was hij, voor niets en niemand bang, en altijd bereid het duel aan te gaan. Zijn speelstijl had soms hilarische situaties tot gevolg. Tijdens de eerste helft van een allang vergeten wedstrijd van Roda JC raakte hij weer eens geblesseerd. In de rust werd de schade opgenomen. Twee gebroken ribben, een andere rib gekneusd en een verrekte lies. Nanninga beet op z’n tanden, draaide een sjekkie tegen de schrik en liet zich van zijn tepels tot zijn kruis intapen. Zo, als een mummie met bakkebaarden, verscheen hij even later weer aan de aftrap. Hij kon zijn lijf amper nog bewegen, Na de wedstrijd plaste hij bloed. Dat bleek later te komen door een gekneusde nier. Nanninga had er nauwelijks iets van gemerkt, zei hij later.

In gedachte vliegt Dick boven het Groninger landschap.

Hij was een van de grootste specialisten uit de moderne Nederlandse voetbalgeschiedenis. In de lucht had hij de gortdroge stijl die bij zijn persoonlijkheid paste. Dick hield niet van poespas, ook niet als kopper. Kort na zijn eigen lancering strekte hij gewoon z’n lange lijf, trok het als een harmonica uit en ging dan, vaak enigszins schuin en met de armen soms strak langs het lichaam, als een menselijke patriotraket de lucht in. Soms was het alsof hij het vermogen had daar een tijdje te kunnen blijven hangen, wachtend op een voorzet van Pierre Vermeulen, Adrie Koster of Gerard van der Lem om dan zijn kop tegen die bal aan te rammen, want Dick Nanninga had een voorhoofd als een sloophamer. Zijn speelstijl bracht hem bij Roda JC de titel topscorer aller tijden alsmede twee hernia’s, een beenbreuk, twee afgescheurde kruisbanden, tientallen butsen, gaten en littekens op zijn hoofd, een miltbeschadiging en ontelbare gebroken armen, polsen en ribben. Een transfer naar Ajax ketste af, omdat hij ook een bloemenzaak in Kerkrade had. In de WK Finale tegen gastland Argentinië scoorde hij acht minuten voor tijd de gelijkmaker (1-1) uit een voorzet van René van de Kerkhof. De wedstrijd eindigde na verlenging in 3-1 voor Argentinië, onder meer door twee treffers van Mario Kempes.

In totaal speelde Nanninga vijftien interlands, waarin hij zes keer scoorde. In 1986 beëindigde hij zijn carrière op 37-jarige leeftijd. In 2012 werd zijn linker onderbeen geamputeerd als gevolg van suikerziekte. Tijdens de ziekenhuisopname traden complicaties op, waarna Nanninga enkele maanden in coma lag. Voormalig oranje coach en ploeggenoot Bert van Marwijk, begint altijd als vanzelf te glimlachen wanneer de naam Dick Nanninga valt. ‘Een schitterende kerel’ Als spits was hij voor niemand bang. Hij kon geweldig uitdelen, maar minstens zo goed incasseren. IJzersterk, met een waanzinnig hoge pijngrens. In onze MVV-tijd hebben we flink gelachen. Dirk en ik zaten altijd achterin de bus te kaarten en bier te drinken. Van die halve liter blikken. En roken, hè? Dick was één van de twee Nederlanders die ooit scoorden in de finale van een wereldkampioenschap voetbal en de enige die dat deed via een velddoelpunt. Johan Neeskens deed het uit een penalty in 1974 tegen Duitsland. Dick maakte zes doelpunten in vijftien interlands voor het Nederlands elftal.

Dick Nanninga was getrouwd en had twee dochters en een zoon. Hij scheidde van zijn vrouw en woonde op latere leeftijd samen met een vriendin in het Belgische Neeroeteren. De laatste jaren van zijn leven kampte hij met een slechte gezondheid. In 2012 werd zijn linker onderbeen geamputeerd als gevolg van suikerziekte. Bij de operatie en tijdens de ziekenhuisopname traden complicaties op, waarna Nanninga enkele maanden in coma lag. In 2014 werd ook het rechteronderbeen van Nanninga geamputeerd. Dick Nanninga overleed in 2015 op 66-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Maaseik, waar hij enkele weken eerder was opgenomen met hoge koorts. Dick in een video portret in gesprek met zijn dochter.

Anno 2019 speelt de club in de zaterdag 5e klasse. Na gedwongen verhuizingen door stadse uitbreiding voetbalt Oosterparkers op Kardinge waar de gemeente voor drie miljoen gulden een grootschalig verenigingsgebouw liet bouwen en de club, GVAV-Rapiditas als buurman kreeg. Maar door sentimenten omarmt keert de club het liefst weer terug naar de ‘eigen’ Oosterparkwijk. Het bestuur onderhandelt daar over met de gemeente want wat is v.v. Oosterpark zonder haar wijk daar waar haar ziel en historie ligt.