MVV

Us MVV’ke en de vroege jaren.

MVV Maastricht werd in 1902 opgericht als MVC (Maastrichtse Voetbal Club). Deze naam veranderde echter om de zoveel tijd, totdat de club in 1908 de naam MVV aannam. De eerste wedstrijden in 1902 waren op de velden in de “Kommen”. Een jaar later verhuisden ze naar de wielerbaan in de Maastrichtse wijk Amby  daar werd de eerste officiële wedstrijd gespeeld, en in 1904 naar een terrein aan de Statensingel. Ook daar hebben ze maar één jaar gespeeld.

Groepsfoto van MVC in 1907 vooraf aan een wedstrijd tegen Alemannia Aachen

Tot 1910 werd er gespeeld op een speelveld bij de Spoorbrug. Toch konden ze ook hier niet blijven, dus wederom op zoek naar een andere speel locatie. Dit was moeilijk en op 1 oktober 1910 was men genoodzaakt te fuseren met H.B.S. om een voetbalveld te hebben. Vanaf 1912 was het klaar met het gezeul en speelde MVV bijna een 50 jaar lang aan de Boschpoort, een speelveld dat praktisch midden in de stad lag.

In 1911 had de club toch een vast speelveld gevonden, het werd stadion De Boschpoort, waar de sportieve resultaten tot aan de invoering van het profvoetbal goed maar wisselend zijn. In het seizoen 1911/1912 wist MVV haar eerste kampioenschap niet te verzilveren met promotie. Een jaar later maakte de club wel de stap naar de 1e klasse en zou tot aan het begin van de tachtiger jaren altijd acteren op dit allerhoogste niveau. De smaak van een kampioenschap ging MVV was minder eenvoudig.

De Boschpoort in aanbouw met de eerste huizen van Boscherveld op de achtergrond.

Ook in 1924/1925 toen NAC voor zesde keer in negen seizoenen de sterkste van de zuidelijke afdeling is. Het kwam aan op een tweestrijd met MVV. Aanvankelijk kunnen ook Wilhelmina, De Valk en Willem II nog mee in het spoor, maar een sterke eindsprint van NAC met zes overwinningen op rij geeft de doorslag. De laatste van die reeks is in Maastricht, waar het onderlinge treffen tussen MVV en NAC de beslissing moet brengen. In een nokvolle Boschpoort trekken de Bredanaars met 2-0 aan het langste eind. Na eindelijk een kampioenschap in 1925/1926 mistte de Maastrichtse het landskampioenschap aan de terechte winnaar SC Enschede.

1926: Uit de Nieuwe Tilburgsche Courant van 31 mei.
Spelers en bestuur na een 1e klasse kampioenschap van MVV in 1926 met o.a. internationals  Huub Felix en  Sjo Soons

Ook daarna speelde MVV wel met de top mee al kwamen ze niet verder dan een eervolle 2e plaats. We hebben het dan over de jaren 1933, 1936 en 1939, achter respectievelijk, PSV, NAC en EVV uit Eindhoven. Vermeldenswaard is het bereiken van de halve finale in de NVB bekercompetitie gespeeld in de periode 1942/1943. DFC was met 3-1 te sterk.

Het hoogtepunt van de club was echter in het seizoen 1946/1947. MVV werd kampioen van de 1e klasse Zuid. Met die titel kwam de club uit in de lands kampioenspoule daarin eindigde MVV als vierde achter landskampioen Ajax, die veruit de sterkste was, Heerenveen en N.E.C, maar voor BVV Den Bosch en Blauw Wit.

MVV. Kampioen 1e klasse Zuid. 1947. Boven: Ber Nicolai, Harrie Verdonschot, Jef Penders, Gerrit Westerhuis, Aaldrik Tap en Pie Kaanen. Onder: Giel Wittelings, Wum van Kerkoerle, Jeu van Bun, Andre Berkhof en Harrie Vlieks.

MVV en haar internationals tot 1954.

Oranje jaren waren er al vanaf de oprichting voor een aantal MVV’ers. Zo hebben voor het Nederlands elftal, 1 x Hubert Felix, 1 x Sjo Soons en Jeu van Bun 11 x gespeeld. Ook waren Dré Ravenstein en Pol den Hoed opgeroepen om voor hun land te spelen.

Clubicoon. Jeu van Bun.

1951. Jeu van Bun

Johannes Wijbrendus Mathias (Jeu) van Bun werd in Maastricht geboren op 10 december 1918 en voetbalde negentien jaar op het hoogste niveau in de Nederlandse competitie, voornamelijk als rechtsback. Hiervan speelde hij zeventien jaar (als amateur) voor MVV. In zijn periode bij MVV speelde hij in de jaren 1947, 1948 en 1949 elf interlands voor het Nederlands elftal. In 1948 nam hij als lid van het Nederlands elftal deel aan de Olympische Spelen in Londen, waar in de voorronde met 3-1 werd gewonnen van Ierland. In de eerste ronde werd met 4-3 van het gastland Groot-Brittannië verloren, waardoor Nederland voor verdere deelname was uitgeschakeld. Jeu stopte met voetballen in het seizoen 1953-’54. Jeu van Bun werd ooit zomaar vier maanden geschorst, ‘waarvan twee maanden voorwaardelijk’ zoals het vonnis officieel luidde. 

Van Bun had meegedaan aan een liefdadigheidswedstrijd voor de Missie, zonder daarvoor toestemming te hebben gevraagd aan de KNVB. Hij was ‘een faire en keurige sportjongen, die van zijn leven nog nooit een schorsing of ook maar een waarschuwing heeft gehad’, aldus de krant. Jeu van Bun was op dat ogenblik 32, hij voetbalde al zeventien jaar Na zijn carrière als voetballer was hij actief als voetbaltrainer bij diverse Limburgse amateur clubs. Een jongere neef van Jeu van Bun, ook Jeu van Bun geheten, speelde vanaf 1956 tot 1960 in het eerste elftal van MVV in de Eredivisie en daarna voor Willem II en Sparta. Jeu van Bun overleed op 21 december 2002 te Maastricht

Seizoen 1955/1956

De KNVB gaat semiprofessioneel: deel 1.

Mede op initiatief van het Limburgse Fortuna’54 uit Geleen is er in augustus 1954 gestart met betaald voetbal georganiseerd door een ‘wilde bond’ de NBVB. In Europa wordt er door de clubs volop legaal betaald en vele Nederlandse topspelers vertrekken ook over de grens. Het is een verschraling van het Nederlandse voetbal en het publiek alsook de media zijn kritisch op de conservatieve houding van de KNVB. De bond beschouwde betalen als een ziekte die met uitsluiting moest worden bestraft.

MVV Maastricht 1958 Esso voetbalplaten serie. Staand: H. Weijzen, Chr. Coenen, J. Toennaer, H. Verdonschot, Fr. Stevens en M. van Bun. Zittend: Fr. Rutten, G. Bergholtz, A. Vroemen, A. Ummels en R. Ceulen.

De KNVB gaat semiprofessioneel: deel 2.

Ruim drie maanden later in november 1954 en onder de algemene druk veranderde de KNVB haar starre houding en nodigde de bond, de NBVB uit voor een gesprek. Zij kwamen tot een akkoord waarbij de ‘wilde competitie’ werd stopgezet en alle uitstaande straffen t.o.v. spelers en clubs werden geseponeerd. Met de samensmelting van de KNVB en de NBVB startte er onder de vlag van Zeist eind november 1954 een legale profcompetitie. In de eerste opzet met veertien clubs verdeeld over vier 1e klassen. De bovenste negen zouden een jaar later promoveren naar twee nieuw te vormen Hoofdklassen. MVV werd derde achter NAC en Holland Sport en plaatste zich voor de Hoofdklasse B.

1950: Stadion De Boschpoort: MVV-Limburgia, MVV Doelman Ducas onderschept een score van Cox van Limburgia

Icoon: Pummie Bergholtz een complete rechtsbuiten.

Pummy le véloce

Gerard Bergholtz (29 augustus 1939, Maastricht) werd op zesjarige leeftijd in Maastricht lid van Rapid, een club uit de vierde klasse die werd geleid door Jezuïeten. Daarna volgden RKSV Kimbria. In 1957 begon de professionele voetbalcarrière van Pummie in het Maastrichtse MVV shirt. Na vier seizoenen maakte Bergholtz de overstap naar Feyenoord. Ook daar bleef hij vier seizoenen en speelde hij 102 competitiewedstrijden. was een snelle rechtsbuiten, twee benig met een ferm schot.

Kennelijk door het Limburgse temperament ingegeven kon hij de ene keer alles kon en was ongrijpbaar om de andere keer afwezig te zijn en lukte er niets. Een latere kleedkamer uitspraak van team genoot (Cor Veldhoen) uit zijn Feyenoordperiode luidde “Als Pummie begint te rennen zet dan het hek maar open”. Deze ‘voetbalhumor’ ging een eigen leven leiden en bleef Gerard lange tijd achtervolgen. Gerard had onmiskenbare technische kwaliteiten met een snelheid die menige tegenstander deed duizelen. Niet voor niets werd hij later ook voor Oranje uitgenodigd. In 1962 en 1965 werd hij landskampioen met Feyenoord. In 1965 trok de Nederlander naar België en ging er bij RSC Anderlecht spelen in een elftal met Jan Mulder.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is image-12.png

Daar vormden zij een koningskoppel en gaven de club glans tegen Europese grootheden. Zij woonden in een kosthuis in Brussel en om de tijd te doden speelden ze schaak. Jan Mulder vond Gerard een alleraardigste kerel met wie hij het goed kon vinden. In Pummie’s laatste seizoen bij Anderlecht speelde hij maar 4 competitiewedstrijden en vertrok naar een andere Brusselse club, namelijk  Racing White AC. Bij Racing White bleef hij drie seizoenen, want in 1973 veranderde deze club na een fusie met Daring Molenbeek in RWDM. Voor die club speelde hij nog één seizoen. In 1974 trok Bergholtz naar de Belgische Tweede Klasse club RAEC Mons en dit werd zijn laatst club. In 1976 zette Bergholtz een punt achter zijn carrière als voetballer. Gerard Bergholtz speelde 12 keer voor de nationale ploeg. Na zijn voetbalcarrière werd Pummie trainer van diverse Belgische clubs uit de lagere klasse en lijkt hij zich bij onze zuiderburen  zeer op zijn gemak te voelen.                           

Van De Boschpoort tot aan De Geusselt en de eerste semi-profjaren.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is image-14.png

De spelers ook wel sterrendragers genoemd naar de vijfpuntige ster in het Wapen van Maastricht zijn in goede doen. MVV is een club, die tegen alle zakelijke stromen in, haar naam en de gouden ster op het shirt altijd trouw gebleven is en geen reclamezuil werd. Hier geen ambitieuze ondernemers uit de mijnindustrie die kunstmatig proberen clubs als Rapid JC en Fortuna ’54 naar een landstitel te leiden. De KNVB is druk om de competitie te herorganiseren. Uit de twee hoofdklassen gaan de bovenste negen clubs promoveren naar de nieuw te vormen Eredivisie. MVV werd in het seizoen 1955/1956 achtste, en start vanaf augustus in de Eredivisie. In dat eerste professionele eredivisie seizoen 1956/1957 is MVV voortvarend gestart en eindigt op een vierde plaats. Inmiddels werd De Boschpoort in 1957 uitgebreid tot 18.000 plaatsen voor tijdelijk want vijf jaar later verhuisde MVV in 1962 naar het nieuwe nu fameuze stadion “ De Geusselt”.

Clubicoon: Doelman/trainer/entertainer Frans Körver

4 september 1966. De Kuip Feyenoord – MVV. Staand: Krisp, trainer Donnenfeld, Toenaer, Nemes, Korver, Thal, Quadackers, zittend; Bergstein, Hoenen, Bonfrere, Staats en Brokamp.

Frans Körver werd geboren te Schinnen Limburg op 31 juli 1937. Frans volgde aanvankelijk een schildersopleiding aan de Technische School in Heerlen, en was in zijn vrije tijd fanatiek voetballer bij SV Schinnen, zijn voetbaltalent bleef echter niet lang onopgemerkt bij de grote clubs in de regio waarna hij profvoetballer werd. Zo verdedigde hij gedurende zijn actieve carrière het doel van zowel Sittardia als MVV. Want inderdaad, Körver was een alleraardigste doelman. Maar bij het grote publiek werd hij bekender in zijn rol voor de dug-out dan voor het doel want later werd hij trainer.

Over keepers kwaliteiten van Frans zijn vele verhalen maar als hij zijn dag niet had dan kon hij opzichtig blunderen. Zoals op 24 januari 1965 Ajax – MVV : 9-3. Het was in de regen, die De Meer teisterde, waar Frans Körver het spoor volledig bijster raakte. De toen beloftevolle keeper van MVV was door bondscoach Denis Neville opgeroepen voor de interland tegen Israël, maar tegen Ajax laat hij de ene na de andere natte bal uit zijn handen glibberen. Sjaak Swart scoort liefst vijf keer, de zeventienjarige Johan Cruijff  twee keer, en Klaas Nuninga en Peet Petersen ieder één keer. Körver heeft schuld aan de meeste Amsterdamse goals en het publiek heeft zo met de stuntelende doelman te doen dat er een bemoedigend applaus klinkt als hij de bal wel een keer klem heeft. Dat is ook het beeld bij Frans, het is alles of niets maar altijd met zo een overgave dat hij de sympathie aan zijn handschoenen had. Frans was meer coach dan trainer. Waar hij op tactisch vlak nog weleens een steekje liet vallen was hij als coach ongeëvenaard. Zijn wedstrijd besprekingen waar kort maar vol van passie, geestdrift en kleurrijk. Zijn oefenstof was van ver voor de oorlog en werd voorgedaan door een trainer die 20 jaar jonger is dan zijn werkelijke leeftijd. Onvergetelijk zijn de kikkersprongen op de trappen van de tribune. De betreffende spelers hebben er nu nog spierpijn van maar Körver blijkt iemand die zowel het individu als het team ontzettend veel vertrouwen geeft: “Geloof in jezelf, wij zijn de besten!” Precies de ontbrekende schakel om het jonge getalenteerde selecties op gang te krijgen.

In de jaren na de 2e wereldoorlog werd er serieus gestreden in die andere competitie, om de KNVB beker. Werd er in het verre verleden schamper gedaan om de trofee nu werd het als volwaardig gezien. Geïnspireerd door de berichten uit Engeland waar de de FA Cup het belangrijkste Engelse bekertoernooi is en het oudste voetbaltoernooi in de wereld sinds 20 juli 1871 . We kijken naar het KNVB bekerseizoen 1957/1958 en via overwinningen op de Baronie, Limburgia, Dosko moet MVV na een 0-0 uit bij AGOVV een replay spelen. Na negentig minuten is het 1-1 en pas in de vijfde minuut van de verlenging bereikt de Maastrichtse formatie de halve finale. Het werd op 21 juni 1958 een gedenkwaardige wedstrijd in het Goffertstadion te Nijmegen tegen Volendam.

23 juni 1958 uit Het Parool

Limburgse derby’s zijn er in overvloed geweest zo ook in 1963. Nadat MVV in de thuiswedstrijd Fortuna’54 met 3-0 heeft verslagen. Op 21 april 1963 volgt er op opnieuw een Limburgse derby maar met bijzondere toeschouwers namelijk een filmploeg van de NTS/NOS. Hoe jammerlijk echter helaas zonder commentaar. Kennelijk was men onvoldoende op de hoogte in Limburg want de twee teams hebben ongeveer dezelfde outfit. Fortuna ’54 uit Geleen speelt de 1e helft van links naar rechts. De wedstrijd Fortuna ’54 – MVV eindigt in 1-0 in het Maurits Stadion door een score van Sef Horsels. De sfeerbeelden uit het stadion.

Icoon: Fons Van Wissen kent zijn grenzen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is image-10.png

Gerardus Jacobus Alphonsus van Wissen is geboren op 21 maart 1933 te Margraten en begon met voetballen bij de amateurs van de plaatselijk R.K.V.V.M, waar hij op zijn vijftiende debuteerde in het eerste elftal. Hij debuteerde als amateur/prof in het seizoen 1952/1953 bij MVV en speelde daar zes seizoenen. Daarna speelde de ,inmiddels International, Van Wissen negen seizoenen voor PSV en hij behoorde tot het team dat in 1963 kampioen van Nederland werd. Het was het eerste landskampioenschap in het betaalde voetbal van PSV. Van Wissen kwam 30 keer in actie voor Oranje en scoorde viermaal. Zijn laatste interland was in 1964, de uitwedstrijd tegen Albanië. De armoede die hij in dat land waarnam maakte diepe indruk op hem. “Het was er verschrikkelijk. (…) Na die wedstrijd heb ik een brief geschreven naar de KNVB, dat ik mijn interlandcarrière wilde beëindigen. Zoiets wilde ik nooit meer meemaken.” Hetzelfde jaar werd Van Wissen, voor twee jaar, aanvoerder van PSV. Daarna kreeg hij last van een liesblessure en belandde hij op de bank. In 1967 stapte hij over naar Helmond Sport, waar hij twee jaar later zijn voetbalcarrière beëindigde. Fons van Wissen is overleden in Best op 7 juni 2015 op 82 jarige leeftijd. Een in memoriam met beelden is te zien op de PSV website.

Willy ‘De Blonde Pijl’ Brokamp

Willy Brokamp is geboren op 25 februari 1946 en getogen in het Limburgse Chevremont, een dorp dat tegenwoordig bij de gemeente Kerkrade hoort. Brokamp speelde vanaf zijn achtste jaar bij plaatselijke voetbalclub RKVV Chevremont, een club die toen op het hoogste amateurniveau speelde. Als tiener heeft hij al een goede naam. Bij Chèvremont dringt Brokamp door tot het Nederlands jeugdelftal. Zijn talent viel al snel op: hij speelde in jeugdelftallen met veel oudere dorpsgenoten. Op zijn veertiende wilde de club hem al in het eerste elftal van de club opstellen, wat verboden werd door de KNVB: de minimumleeftijd is vijftien jaar. Willy was intussen bekend geworden in de regio en daarom stond journalist Jean Nelissen op de stoep voor een interview. De 15-jarige Brokamp zei dat hij “helemaal geen zin heeft in een interview”. Hij stond in de belangstelling van Ajax en PSV, maar koos voor een club dichter bij huis: MVV.

Bij MVV debuteerde Brokamp op zijn 18e met een 2-2 gelijkspel tegen Heracles. Na een aantal wedstrijden zaten de scouts van onder andere Ajax en PSV weer op de tribune, maar Brokamp weigerde te vertrekken uit het voor hem gezellige en gemoedelijke Maastricht.

Op 28 januari 1970 debuteerde Brokamp met een doelpunt voor het Nederlands elftal, in en tegen Israël (1-0 winst). Zijn laatste interland was al drie jaar later: op 12 september 1973 speelde hij in en tegen Noorwegen (2-1 winst). In totaal speelde Brokamp zes interlands, waarin hij even vaak scoort. In datzelfde jaar was Brokamp dicht bij een transfer naar Feijenoord, maar MVV wist hem te behouden: ze hielpen hem met het overnemen van café “Aux Pays Bas” aan het Vrijthof in Maastricht, een belangrijk pré voor horecaliefhebber Brokamp. Verder werd het jaar afgesloten met een gedeelde eerste plaats in het topscoorder klassement met achttien doelpunten en werd hij verkozen tot Voetballer van het Jaar.

Een jaar later vertrok Brokamp dan toch: hij ging spelen voor Ajax. Ajax terkt ruim een miljoen gulden uit om de dribbelaar met de hardnekkige reputatie van levensgenieter naar Amsterdam te halen. ‘Een enorme smak geld voor een oude man van 28’, vindt Brokamp zelf. In de twee jaar bij Ajax kwam hij tot 48 competitieduels, 20 competitiedoelpunten en 5  Europacup-duels. Brokamp vertrok na twee seizoenen weer naar MVV. Dat seizoen was het eerste seizoen van MVV dat ze niet op het hoogste niveau speelden en Brokamp ergerde zich aan het niveau van het team: de nacompetitie werd gehaald maar niet gewonnen. Dat seizoen stopte hij op 31-jarige leeftijd met voetbal.

Afbeeldingsresultaat voor willy brokamp ajax
Op 8 september 1974 het debuut van Willy Brokamp bij Ajax uit tegen NAC Breda eindstand 1-4

Veel mensen zeggen dat Brokamp de beste voetballer uit Limburg ooit is geweest, maar dat hij nooit is doorgebroken door zijn tegendraadse gedrag in en om het veld. In de tien seizoenen bij MVV kon hij het eigenlijk maar met één trainer goed vinden: George Knobel. Zijn andere trainers hamerden te veel op discipline, iets waarin Brokamp zich niet wilde verbeteren. Verder hield hij van het uitgaansleven. Brokamp haalde de voorselectie van 24 spelers voor het Wereldkampioenschap 1974, maar werd niet geselecteerd wegens gebrek aan mentaliteit.

Toen hij in 1974 voor Ajax ging spelen regelde de club een huis ver van het uitgaanscentrum af. Daar vond hij echter snel iets op: hij betrok een appartement in de buurt van het Leidseplein, zonder dat Ajax daar iets van afwist. Aanvullend een korte documentaire van Frank Heinen i.o.v. NOS Sport Studio over Willy Brokamp. Het gerucht gaat dat hij voor een ochtendtraining van coach Rinus Michels in een galakostuum aankwam, omdat hij rechtstreeks van een bruiloftsfeest kwam. Brokamp zit al sinds zijn 25e in de horeca: hij heeft sinds 1999 een hotel-restaurant, “In Kanne en Kruike”, in het Belgische dorpje Kanne, net over de grens bij Maastricht. Verder bezit hij café “Aux Pays Bas” op het Vrijthof in Maastricht, dat hij verhuurt.

Documentaire 1902-1972 : MVV van amateurvereniging naar semiprofclub

MVV 1969 Staand: Trainer George Knobel, Toine Mathijssen, Johan Dijkstra, Ivan Mraz, Jo Bonfrère, Miel de Rechter, François Herben, Alex Skotarek, Jos Lacroix en Rob Gruben. Zittend: Willy Brokamp, Gerard Hoenen, Co Prins, Frans Körver, Nico Mares, Peter Pleumeekers, Jan den Rooyen en Jos Klingen.

Niet toevallig gaat het sinds het vertrek van Willy bergafwaarts met de club. Het is seizoen 1975/1976 als twee jaar na zijn vertrek MVV degradeert. De club daalt, voor de eerste keer in de historie, naar de eerste divisie. Daar waar tot op heden nog altijd het MVV Clublied uit volle borst wordt gezongen.