v.v. Leeuwarden

Afbeeldingsresultaat voor vv leeuwarden

Voetbalvereniging Leeuwarden (bijnaam de Klomp)is onverbrekelijk verbonden met De Oldehove . Jippe van der Duim, Geert Sannes en nog enkele jongens, een groep arbeidersjongens in de leeftijd van zeventien/achttien jaar, voetbalden regelmatig tijdens het schaft en na het werk met een tennisbal. Geld voor een oppomper was er niet. De jongens zochten hulp bij de LAC Frisia en kregen de beschikking over een echte op ballenpomp. Ze voetballen geregeld op klompen op het Oldehoofster kerkhof. In het begin willen ze zich nog Quick noemen, maar er is al een clubje met die naam in de stad.

Aan deze periode dankt VV Leeuwarden zijn scheldnaam ‘De Klomp’, gegeven door de rijke bevolking van Leeuwarden die in die periode geringschattend de verrichtingen van deze voetballende vrienden bekijkt. Arbeiders tellen in die tijd immers niet mee. Een armoedige tijd waarin geen geld is voor schoenen, laat staan voor de aanschaf van een leren voetbal. Een scheldnaam die na de oprichting in 1917 al snel verandert in een naam waar de leden van de club trots op waren.

Nog steeds is de klomp in het logo van VV Leeuwarden terug te vinden. Er moesten clubshirts komen en Jippe van der Duim schoot voor velen geld voor waarmee hem de eer te beurt viel te worden benoemd als de oprichter van de voetbalvereniging Leeuwarden. De oprichtingsdatum van V.V. Leeuwarden werd 14 augustus 1917. De club was van oudsher een zondagclub, maar speelde ook een aantal jaren met een zaterdagafdeling.

In de tijd dat voetbal alleen nog op amateurbasis in Nederland werd bedreven speelde Leeuwarden mee in de strijd om het Noordelijk kampioenschap voetbal. In het eerste seizoen werd deelgenomen in de 1e klasse van de FVB. Er werd getraind op het ijsbaanterrein aan de Bleekerstraat en ieder die wilde meedoen betaalde twee cent per avond. De wedstrijden werden gespeeld aan de Harlingerstraatweg. De club eindigde overigens op de laatste plaats.

Uit de Batco serie vv Leeuwarden 1931

Promotie naar de Landelijke Voetbal Bond in 1919

In het seizoen 1919/1920 promoveerde Leeuwarden naar de NVB, er moest een terrein met kleedgelegenheid komen. LVV Friesland bood hulp. Zij verhuurden hun veld aan de Nieuwlandsweg (bij Bornia State aan de Schrans) voor de thuiswedstrijden, maar toen Leeuwarden het seizoen daarop opnieuw promoveerde moest er toch een eigen terrein komen omdat de beide verenigingen toen in dezelfde klasse uitkwamen. Met man en macht werd een huzarenstukje volbracht en verscheen er een eigen accommodatie op Schenkenschans aan de Snekertrekweg. In 1923 werd een hoogtepunt bereikt in de nog korte geschiedenis van Leeuwarden. Na een beslissingsronde over twee wedstrijden tegen HSC uit Hoogezand volgde promotie naar de 1e klasse. Leeuwarden hield het 32 jaar achtereen vol in die 1e klasse. Omdat de club in ledental behoorlijk groeide werd er ook een aantal jaren gebruik gemaakt van de velden op Sonnenborgh.

In 1933 begint men in de wijk Camminghabuur of Cambuur al aan een sportpark te bouwen. De buurt heeft de naam afgeleid van de adellijke familie Cammingha. In 1936 verhuisde Leeuwarden samen met LAC Frisia naar het nieuwe sportpark Cambuur dat op 12 september officieel in gebruik genomen wordt. Op dat moment was er op de sportvelden en parkeerfaciliteiten na, alleen een hoofdtribune. In 1949 komen daar twee onoverdekte staantribunes en één onoverdekte zittribune bij, waarmee de capaciteit van het stadion is toegenomen tot 14.000 toeschouwers.

v.v.Leeuwarden 1951: Staand: F. Jansen, K. Menger, J. de Groot, A. Koopman, E. de Linde, J .Born, B. Soolsma, W. Jansen. Zittend : J. Bakker, R. Schaafsma, K. v. d. Leij, J. Hoekema en G. Kramer.

In de beginjaren vijftig waren er vele hoogtepunten te beleven. Overwinningen op Ajax en niet te vergeten de 6-0 tegen het in die jaren bijna onverslaanbare Heerenveen met Abe Lenstra in de gelederen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is image-54.png

In het seizoen 1954/1955 deed het betaald voetbal zijn intrede. Veertien ploegen moesten strijden om een plaats in de hoogste klasse. De bovenste negen gingen naar de hoofdklasse, de onderste vijf naar een te vormen eerste divisie. V.v. Leeuwarden eindigde op een elfde plaats.  Aan een periode van 32 jaar eerste klasse schap kwam plotseling een einde. Het jaar daarop volgde zelfs degradatie naar de tweede divisie. Het jaar later kwam Leeuwarden terug en werd kampioen van de 2e divisie.

Esso voetbalplaten serie 1958 vv Leeuwarden: Oefenmeester P.J. Dubbelman, J. Engelsman, A. Roosenburg, J. van Oosten, A. Alma, G. Tardy, J. Hoekema en J. Bakker. Zittend: J. Ruiter, G. v d Veen, K. Koopman, A. Hiemstra, J. de Groot.

Hoogtepunt in de KNVB bekergeschiedenis van v.v. Leeuwarden.

Historisch is de KNVB bekercompetitie in 1960/1961. Daarin zal vv Leeuwarden de halve finale om de KNVB beker bereiken. Achtereenvolgens verslaat de club in een poule fase: Go Ahead 5-0, Zwolsche Boys 2-3, verliest het van Heereveen 2-0, maar wint het van PEC Zwolle 3-1. Dan in de 1e ronde opnieuw tegen Heereveen nu met 3-2 winst. De 2e ronde in het voorjaar 1961 winst na verlenging op GVAV 2-1. Nu in de kwart finale naar Zuilen in Utrecht tegen Elinkwijk 1-2 winst. Op 7 juni speelt Leeuwarden in de halve finale tegen Ajax in het Alkmaarderhout te Alkmaar.

Het wordt een sensationeel score verloop. In de 3e min. opent Henk Groot de score 1-0 en zorgt Hans Verhagen in de 7e minuut voor de 1-1. Drie minuten later is het Co Prins voor 3-1 en in de 15e minuut Sjaak Swart 3-1. Een minuut later is het Henny Weering met 3-2. in de 36e min. Peet Petersen 4-2 en vlak voor de rust wordt het door Pier Alma 4-3. Na de rust is het in de 54e min. opnieuw Henny Weering die voor de gelijkmaker zorgt 4-4. Dan wordt het Friese verzet in de 73e min. gebroken door Ajax met 5-4 door Henk Groot in de 75e min. opnieuw Peet Petersen die 6-4 scoort waarna Henk Groot met een hattrick voor de 7-4 eindstand zorgt. Ajax wint de bekerfinale met 3-0 van NAC uit Breda door opnieuw een hattrick van Henk Groot..

In 1961 wordt de lichtinstallatie in gebruik genomen, een unicum voor die tijd. Niet voor niets is Philips Sport Vereniging (PSV) de tegenstander van VV Leeuwarden in de openingswedstrijd.

Van v.v. Leeuwarden naar S.C. Cambuur.

Gerelateerde afbeelding

In 1964 besluit de voetbalvereniging Leeuwarden om terug te keren naar de amateursector. Het was financieel niet meer op te brengen. Een comité, waaronder toenmalig lid van de 2e Kamer, Anne Vondeling, werd in allerijl samengesteld om het profvoetbal te kunnen behouden voor Leeuwarden. De stichting Sportclub Cambuur was geboren. Het eerste seizoen van SC Cambuur in de Tweede Divisie A seizoen 1964/1965 verloopt op een manier waar je als nieuwkomer alleen maar van kunt dromen. De in gele broeken, blauwe shirts met een brede horizontale gele bies en het wapen van de Cammingha’s op het hart gestoken vedetten starten tegen Vitesse. Het wordt 6-0. Johan Wieringa scoort de eerste Cambuur-competitie-goal ooit al na vijf minuten. Bondscoach Dennis Neville vraagt hem derhalve voor de voorselectie van Oranje. Kennelijk vindt de NTS dat, Cambuur-AGOVV eindstand 4-2 met commentaar van Theo Reitsma, een wedstrijd van formaat is en zendt deze in een samenvatting uit. De zestienjarige Oekie Hoekema debuteert en scoort al na vier minuten. Beelden uit het archief van Cambuur Leeuwarden op 21 februari 1965.

Op 25 april 1965 wordt de club na een overwinning op Heerveen kampioen van de 2e divisie. Op deze foto het Cambuur elftal Staand: Oosterloo, Mud, Kees Hiemstra, Jan v d Meer, Frans de Munck, Joop Ruiter, Daan Gonlag, Arend van der Wel, Oefenmeester Jan Bens en reserve doelman Dirk Seinstra. Zittend: Oeki Hoekem, Gerard Lippold, Dirk Roelofsema, Johan Wieringa en Jaap Mulder. De landelijke omroep de NTS is erbij. De beelden met in de rust een interview van sportverslaggever Coen Verhoef met Anne Vondeling Lengte van deze beelden 9.29 minuten. Anne Vondeling heeft zich als vice voorzitter van Cambuur sterk gemaakt voor het voetbal in Leeuwarden. Maar in de eerste plaats is hij minister van Financiën.

SC Cambuur is landelijk nieuws

Het is 9 mei 1965 en de kampioenen van de Tweede Divisie speelden een beslissingswedstrijd voor een plaats in de Eerste Divisie. DFC en Cambuur maakten er in Apeldoorn een doelpuntrijke wedstrijd van. Het terrein van AGOVV is de plek van handeling. Het wordt een daverende zondagmiddag. De Dordtse formatie prikkelt het team van trainer Jan Bens door ietwat arrogant op te treden. Zo van ‘die boertjes uit Friesland’. In het begin lijkt het dat die houding werkt. DFC, met international Rinus Bennaars, komt twee keer voor, maar SC Cambuur komt steeds weer langszij. Eerst door Jaap Mulder, dan door Dirk Roelfsema. Met een enorme knal zet Johan Wieringa de 3-2 op het scorebord en dat betekent de nekslag voor DFC. Cambuur loopt eenvoudig uit naar 6-2: twee keer Roelfsema en een keer Van der Wel. De sensatie is compleet en zet Cambuur stevig in het sportnieuws. Beelden van DFC-Cambuur uit het NTS/NOS archief.

Amateurvereniging V.V. Leeuwarden van 4e naar 1 klasse

V.V. Leeuwarden begon in het seizoen 1964/1965 als Sportclub Leeuwarden weer met een eerste team in de 4e klasse van de amateurs. Vele stadsgenoten begeleidden deze vernedering spottend en ment verwachtte dat “De Klomp” niet snel over deze klap heen zou komen. Niets was minder waar. De rood-witters lieten zien uit het goede hout gesneden te zijn. Binnen vier jaar waren ze terug op het hoogste plan. 3 maart 1968 werd een gedenkwaardige dag. Dankzij een 5-1 overwinning op Oosterparkers was Leeuwarden weer 1e klasser. Een hoogtepunt voor de in 1967 jubilerende “Klomp”. In juni 2013 fuseerde de club met stadsgenoot VV Rood Geel tot SC Leovardia. In naam houdt V.V. Leeuwarden op te bestaan maar in de herinnering van velen zijn ze de basis voor het betaald voetbal in de hoofdstad van Friesland.  

Oeki Hoekema: Rossige buitenspeler met principes

Uilke Piebe Hoekema geboren op 28 januari 1949 te Pingjum en zoon van Jan Hoekema & Tineke Gratama.
Zijn vader, die werkt bij het controlestation voor boter en kaas in Leeuwarden is jarenlang semiprof geweest bij v.v.Leeuwarden (1954-1961) en Veendam (1961-1963). Jan Hoekema is een snelle linksbuiten. Hij is clubtopscorer over de tien jaar (1954-1964) waarin Leeuwarden een profclub is. Hij scoort 97 keer in competitieduels. Ook komt hij enkele keren uit voor het noordelijk elftal. Oekie wordt niet veel met zijn vader vergeleken. Zijn vader is al een tijd gestopt met voetballen als Oekie begint. Het is eerder ‘de vader van’ dan ‘de zoon van’. Oekie kan als kleuter zijn eigen naam Uilke niet goed uitspreken en gaat sindsdien met de verbastering door het leven. 

De roodharige Hoekema heeft alles wat een succesvolle voetballer nodig heeft. Hij is snel en bloedfanatiek, een makkelijk scorende rechtsbuiten. Hij begint op zeven jarige leeftijd te voetballen bij Leeuwarden. Op zijn dertiende wordt hij ingelijfd bij de betaalde jeugd. Hij verhuist naar Cambuur als Leeuwarden in 1964 besluit tot een terugkeer naar het amateurvoetbal vanwege een hoge schuldenlast. Oekie Hoekema is 22 jaar als hij op 17 november 1971 zijn debuut maakt in Eindhoven met het Nederlands elftal. Het optreden in Oranje blijft voor Oekie Hoekema beperkt tot één interland. Eigenlijk een onbeduidende tegen Luxemburg die met 0-8 gewonnen word, maar waarin hij als rechtsbuiten een onopvallende rol vertolkt. Opmerkelijk weinig voor een voetballer met zijn kwaliteiten. Door een briljante actie van Piet Keizer krijgt Oekie in de tweede helft het zesde doelpunt aangeboden. Het is na 20 april 1913 ( Zwolle) de 2e wedstrijd die Oranje buiten het westen speelt. In die bewuste wedstrijd speelt de geboren Fries Bijvoet mee. Oekie Hoekema is de tweede Fries in oranje.

Oeki Hoekema werd vooral bekend vanwege zijn boycot van het WK van 1978 in Argentinië. Hij wilde er niet spelen vanwege het dictatoriale regime dat heerste onder Jorge Videla. Cabaretier Freek de Jonge startte een handtekeningenactie bij de selectie van Oranje. Het leverde slechts één handtekening op namelijk die van Oeki Hoekema.

1971 PSV – Real Madrid 2-0. Oeki Hoekema scoort de tweede.

De rossige aanvaller heeft nog steeds geen spijt van zijn actie. “Ik zou nu exact hetzelfde gedaan hebben. Er was in Argentinië sprake van een totalitair regime, dat vergelijkbaar was met nazi-Duitsland. En weet je, het gekke was dat veel spelers het met me eens waren. Maar ze tekenden niet, omdat ze bang waren voor de consequenties. Of het mijn carrière heeft geschaad, dat geloof ik niet in, clubs kijken toch vooral naar je voetballende kwaliteiten.” De sympathieke Fries geniet nog steeds een hoge naamsbekendheid. Zijn originele naam, zijn onafhankelijkheid, zijn principes en openheid maken hem een zeldzaam fenomeen dat nog steeds goed scoort bij nostalgische voetbalfans. De markante Fries hoeft dan ook niet bang te zijn dat hij uit de geschiedenisboeken zal verdwijnen. Zijn weigering in 1978 om het WK te spelen, oogst nog altijd veel respect.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is image-55.png
‘Paake’ Jan Hoekema

Dit heeft hij niet van een vreemde want zijn vader Jan Hoekema, heeft lange tijd gevangen gezeten in een dienstweigeraarskamp,‘Bankenbosch’, omdat hij, als dienstplichtige, weigert om aan de politionele acties in Indonesië deel te nemen. De geboren Fries begon in het betaald voetbal bij SC Cambuur. Daarna kwam hij uit voor Go Ahead EaglesPSVDe GraafschapLierse SKFC Den Haag en FC Wageningen. Hij sloot zijn carrière af bij SC Cambuur. Al tijdens zijn voetballoopbaan bij PSV koopt Oeki een boerderijtje in Friesland, met de bedoeling om hier later te gaan wonen. Zijn band met Friesland blijft dus groot. In 1981 beëindigde Hoekema, die daarvoor was teruggekeerd naar Cambuur, bij FC Wageningen. Daarna begon hij een bedrijf in houten Zweedse prefab-woningen. Ook handelde hij in hoekkoelkasten. Oeki Hoekema’s hoekkoelkasten. Goed gevonden. Meindert Talma en zijn band De Rode Kaarten maakte een liedje over Oeki Hoekema. In 2002 was Oeki korte tijd teammanager bij Cambuur, maar hij kon deze functie niet met zijn werk combineren. Hoekema is woonachtig in Oranjewoud.

’t Woanskip clublied van SC Cambuur.