Hermes DVS


De achttiende eeuw was Schiedams Gouden Eeuw. Vanuit tientallen branderijen en distilleerderijen werd de Schiedamse jenever over de hele wereld geëxporteerd. De jeneverindustrie gaf Schiedam de bijnaam ‘Zwart Nazareth‘. Deze bedrijfstak is inmiddels grotendeels verdwenen, maar zes molens bepalen nog altijd het stadsbeeld. Ook herinnert een groot aantal voormalige branderijen aan de branderstijd. In één van deze branderijen, aan de historische Lange Haven, is sinds 1996 het Jenevermuseum gevestigd.

Gerelateerde afbeelding

Cricket was aan het einde van de negentiende eeuw een populaire bezigheid in de betere kringen. Ook Schiedam kende uiteraard zijn notabelen. Kinderen van een aantal distillateurs doen in die tijd op een verloren veldje wel wat aan cricket, met spullen die een van hen voor zijn verjaardag heeft gekregen. Maar er zit weinig structuur in daarom besluiten de jongelui een echte club op te richten. En terwijl veel sportverenigingen hun geboorte beleven in een schuurtje of een achterafzaaltje komen deze jongemannen bij elkaar in een deftig patriciërs huis aan de Lange Nieuwstraat. Het is de woning van de familie van J.M. van der Schalk. Deze J.M. leidt de vergadering en wordt de eerste voorzitter. Het is 9 april 1884 de oprichtingsdatum van ‘Hermes’. Onder de mannen van het eerste uur zijn nazaten van bekende ‘drank-families’ als Dirkzwager, Hoppe en Legner te herkennen.

RCH – Hermes DVS 3-2 ingekleurd beeld uit 1932

De naam van de club, ‘Hermes’ past in de sfeer van zaken doen. Hermes is de Griekse god van de wegen en reizigers, van kooplieden, handel en dieven. Hij wordt gezien als de uitvinder van allerlei nuttige en aangename zaken, zoals de lier, de luit, maten en gewichten en ook van sport. De vereniging Hermes stond dus aanvankelijk ingeschreven als cricketvereniging, maar in 1890 werd ook een voetbalafdeling aan toegevoegd. Zoals bij veel cricketverenigingen ontdekken de leden ook voetbal als sportieve ontspanning .

Doelman Beun: Hermes DVS elftal 1932

De voetbalafdeling kwam goed van de grond na een samenwerking met DVV, de club van de plaatselijke Hogere Burger School. Op 1 juni 1919 fuseerde Hermes met de Rotterdamse voetbalclub DVS (Door Vereniging Sterk), dat bij gebrek aan een goed veld in Vlaardingen speelde. Vanaf de 1e juni 1919 is de naam van de club Hermes DVS. Het tenue van Hermes werd bij de fusie vervangen door het blauw-wit van DVS. Hermes DVS was de tweede club van Schiedam en stond aanvankelijk bekend als club van de gegoede burgerij waar men lid kon worden maar eerst voorgedragen moest worden bij een ballotage commissie. Bij de eerste club van Schiedam SVV speelden voornamelijk mensen uit de arbeidersklasse.

Door de naoorlogse uitbreidingen rondom kwam het veld midden in de stad te liggen. In 1960 verhuisde men naar het Sportpark Harga, langs Rijksweg 20. Hermes DVS presteerde goed in het seizoen 1951/52 en aan het einde stond de club op de eerste plaats in 1e Klasse D, voor Sparta en PSV. In de Play-offs om het Nederlands kampioenschap kwam de club net te kort en verloor van de latere kampioen, Willem II. Overigens een uitmuntend resultaat want Hermes werd tweede vóór HFC Haarlem en Ajax.

In 1954 werd een alternatieve voetbalbond opgericht voor profs de NBVB. Een tegenhanger van het conservatieve KNVB. Een half jaar later werden de geschillen bijgelegd en voegde de ‘wilde ‘bond zich bij de KNVB. Een nieuwe, prof-competitie werd gestart. In 1954 besluit de ledenvergadering Hermes DVS met een geringe meerderheid over te gaan naar het betaald voetbal.  In 1954/1955 wordt zij ingedeeld in 1e Klasse C met GVAV, Alkmaar ’54, Blauw Wit, HFC Haarlem, Enschedese Boys, Feyenoord, Rapid JC, SV Limburgia, N.E.C., NOAD, PSV, EBOH en Vitesse. Hermes DVS behaalde in deze 1e Klasse C een onthutsend resultaat. In alle 13 thuiswedstrijden werd maar één maal, tegen EBOH, gewonnen. Van alle 13 uitwedstrijden werd er ook maar één maal, tegen Blauw Wit, gewonnen. De negen clubs die als hoogste eindigden waren verzekerd van een plaats in een van de twee hoofdklassen. Een jaar later in 1956 bij de invoering van de eredivisie speelde Hermes DVS een klasse lager, de nieuwe naam werd de 1e Divisie. Daar eindigde de club op een mooie 5de plaats .

Uit de Esso serie: Hermes DVS elftal seizoen 1958/1959 met boven: Trainer v d Pijl, W. v Zuylekom, J. Rijke, W. v d Sloot, Aanvoerder A van Diest, F de Groot, A van Herwaarden en B. Jansse verzorger. Onder: F. v d Burg, A. Putters, B. d Lange, Cock van de Tuyn en C. Groenewegen.
Peet Geel speelde aan het eind van zijn carrière, rond 1960, bij Hermes DVS. Voorheen speelde hij vele jaren voor stadgenoot SVV. Hij debuteerde bij het Nederlands elftal in 1955 tegen Ierland.

Daarna gingen de resultaten echter verder omlaag en werden, de semi-profjaren, in de tweede divisie het eindstation. Juist als in 1971 dankzij de derde plaats uitzicht is op promotie naar de eerste divisie, beslist de KNVB dat de Schiedammers met twaalf andere clubs terug moeten naar het amateurvoetbal. De club trekt te weinig publiek. De publieke belangstelling van gemiddeld tweeduizend toeschouwers per wedstrijd werd door de KNVB als ondergrens voor levensvatbaarheid.
Bij de start van de semi-profcompetitie in 1955/56 waren er 82 clubs ingeschreven bij de KNVB en nu in 1971 waren er na sanering nog ongeveer veertig over. Een schrale troost voor Hermes DVS. Er waren teveel verenigingen die uit dezelfde ruif moesten eten.

Hermes DVS uit het seizoen 1970/ 1972

Cees van Kooten: Ouderwetse stormram

“De gezelligheid van de club, dat is wat me van Hermes DVS vooral is bijgebleven.” Aldus Van Kooten in het in 2009 verschenen boek ‘De Hermeskist’. Uit de tekst van Jack Kerklaan: 
‘Het moet een bijzondere verschijning zijn geweest. Cees van Kooten op zijn brommer. Zestien jaar, een meter negentig lang en – pak ‘m beet – tweehonderd pond zwaar. Dagelijks reed hij van Alblasserdam naar Schiedam om via Rotterdamsedijk, Koemarkt, West- en Vellevest en Damlaan bij Hermes DVS op Harga uit te komen. Doordeweeks voor de training op de zanderijen van Harga, zaterdags voor de wedstrijden met de Regionale Jeugd en op zondag, al vanaf zijn zestiende, als speler in het eerste elftal. Zes seizoenen lang was hij in het eerste elftal van Hermes DVS goed voor 20 tot 30 doelpunten per jaar. Het tekent de nu zestigjarige, uit de klei van de Alblasserwaard geboetseerde, bonkige spits, dat hij juist aan deze tijd zulke mooie herinneringen bewaart. “’s Winters moest ik in de kantine dan eerst naar de kachel, met mijn steenkoude handen ertegenaan. Langzaam kreeg ik weer gevoel in mijn verkleumde vingers, waarna ik met frisse tegenzin ging trainen. Aan looptrainingen had ik een broertje dood. Maar in wedstrijden was ik fanatiek als geen ander!’

Cees van Kooten in zijn karakteristieke en onverzettelijke houding, op schot tegen België.

Uit een sportcolumn van Jan Swart in het Rotterdams Dagblad: ‘Cees van Kooten had melk witte benen. Het waren Engelse benen die als de zon om de hoek kwam vuurrood werden. Dan schuurde het satijnen sportbroekje over het weke vlees, dat hij tijdens de wedstrijd naar de dug-out sjokte en het broekje liet zakken om iets luchtigers aan te trekken.  Cees keek niet zo nauw. Hij had zoeen kont daar deed die in het zestienmetergebied het halve werk mee. Hij was een jongen uit de polder’.
Cees van Kooten , kopsterk, werd topschutter bij Go Ahead Eagles en maakte er 79 doelpunten in zes seizoenen, maar voetbalde ook bij Lille, Telstar en PEC Zwolle. Hij speelde negen interlands en scoorde vier ‘oranjedoelpunten’. Cees van Kooten geboren op 20 augustus 1948 in Alblasserdam overleed 24 augustus 2015 te Deventer.

Hermes DVS heeft vijf spelers geleverd aan het Nederlands elftal. Zoals Jaap van der Griend , Cock van der Tuyn, Sjaak de Bruin, Jan van Buijtenen en Frans van der Klink.

Jaap van de Griend: 5 x International

Jaap is geboren in Vlaardingen op 24 januari 1904 en overleden te Schiedam op 27 november 1970. Van der Griend maakte de Olympische Spelen van 1928 in Amsterdam niet mee. Toch was hij in de aanloop naar de Spelen international geworden. Het debuut van Frans van der Griend was niet gunstig, maar toch ook geen failure. Blijkbaar had hij het wat erg met zijn zenuwen te kwaad, maar op den duur groeide hij uit als een redelijke international.
De Spelen van 1928 gingen aan hem voorbij, even later op 5 mei 1929 stond hij er weer, tussen midvoor Beb Bakhuys en linksbuiten Wim Tap. Het werd 3-1 voor België in Antwerpen en voor van de Griend was het een grote teleurstelling. Geen schijn was hij van de gevaarlijke, beweeglijke linksbinnen die hij dit seizoen was. Hij gaf noch gevaarlijke passes, noch gevaarlijke schoten en hij miste ook de activiteit die een binnenspeler behoeft en… die hij anders wel heeft.

Afbeeldingsresultaat voor Jaap van de Griend voetbalstats

Een trip naar Scandinavië‘ mocht Van der Griend nog meemaken. De 6-2 nederlaag tegen Zweden kostte hem echter de kop. In en tegen Noorwegen mocht hij nog een keertje invallen. De aanvaller van Hermes DVS onderscheidde zich meer door werklust dan door intrinsieke klasse. Met Hermes DVS werd hij afdelingskampioen en eindigde als tweede in de strijd om de landstitel. Jaap speelde 3 x tegen België,1 x Noorwegen en 1 x Zweden.

Cock van der Tuyn: 11 x International

Cock van der Tuyn schiet Hermes DVS tegen Sparta naar de overwinning, in de verlenging, in de beslissingswedstrijd voor het afdelingskampioenschap: seizoen 1951/1952

Cock is geboren in Schiedam op 24 juli 1924. Hij speelde als rechtsbuiten in het Nederlands naast rechtsbinnen Kees Rijvers en naast de aanvallers Faas Wilkes en Abe Lenstra en anderen zoals: middenvelder Rinus Schaap, Jampie Kuneman en Dick Snoek. Eigenlijk was Van der Tuyn zelf rechtsbinnen. Op die plaats mocht hij ook nog twee keer meedoen met Oranje, in zijn zevende en in zijn elfde en laatste interland. Van der Tuyn speelde dan ‘slechts’ elf wedstrijden in het Nederlands elftal, hij was wel bij twee Olympische Spelen. In 1948 speelde hij met Oranje de grote wedstrijd tegen Groot-Brittannië‘ op het veld van Arsenal: 3-3, maar 4-3 voor de Britten na verlenging. Tijdens de eerste wedstrijd, tegen de Ieren, was Van der Tuyn geblesseerd geraakt; hij maakte de tweede helft strompelend langs de lijn vol, maar kon de tweede wedstrijd toch meedoen. In deze spijkerharde wedstrijd was het voor de kleine Van de Tuyn geen doen. Een jaar lang werd hij overgeslagen voor Oranje maar hij kwam voor even terug, hoewel niet iedereen gelukkig was met zijn keuze. Daarna duurt het opnieuw anderhalf jaar.  In 1952 was hij er weer bij toen Nederland zich op de Spelen meldde. In de eerste ronde verloor Oranje kansloos van Brazilië, 5-1. Van der Tuyn bleef reserve. Hij overleed op 23 augustus 1974

Sjaak de Bruin: 3 x International

In Rotterdam werd de wedstrijd gespeeld om den Zilveren Voetbal tegen Feijenoord. Hermes DVS toonde zich de sterkste en wonnen met 4-1. Een kranige prestatie zoals dat toen werd genoemd. Hier toont aanvoerder Sjaak de Bruin de trofee met lauwerkrans. Sjaak is geboren in Rotterdam op 10 maart 1903 en overleden 26 januari 1961. Hij werd gezien als een der beoogde opvolgers van de legendarische Harry Denis, maar dat was een beetje te hoog gegrepen. Sjaak had als verdediger van het Nederlands elftal toch te weinig gereedschap om zijn tegenstanders te bestrijden. In de drie interlands die hij speelde t.w. tegen Zweden, Noorwegen en Zwitserland bleek de Bruin kwetsbaar en werd er toch weer een beroep gedaan op de toen al 34-jarige Harry Denis. Daarna maakte de Bruin definitief vervangen door de PSV-er Jef van Run.

Jan van Buijtenen: 1 x International

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 161t.jpg

Geboren 8 januari 1920 te Schiedam en overleden 19 januari 1976, speelde één wedstrijd als verdediger voor het Nederlands elftal. Dat was op 10 maart 1946 in een vriendschappelijke uitwedstrijd tegen Luxemburg. In deze match scoorde Faas Wilkes vier maal.

Frans van der Klink: 1 x International

Frans geboren in Valburg op 11 juni 1928 overleden 14 augustus 1976 heeft als verdediger van Hermes DVS het Nederlands elftal gehaald. Later heeft hij ook nog het Blauw Wit shirt gedragen.
Op 15 oktober 1950 debuteerde Van der Klink met een inval beurt in de 2e helft voor Nederland in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Zwitserland met een 7-5 nederlaag.