Emma

Sportclub Emma: Hand en Hand

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Boet-medeoprichter-Emma-.jpg
S. Boet medeoprichter in 1911 van SC Emma

In de timmerwinkel van Hans Kelfkens te Dordrecht werd op 11 mei 1911 de voetbalclub DVO (Door Vrienden Opgericht) opgericht. Later omgedoopt tot Emma. De contributie was hoog voor die tijd. Tien cent per week. Een bal werd geleend bij grote broer DFC. De doelpalen en deklat werden na elke wedstrijd terug opgeslagen in de winkel. Volgens Henk Klapper, geschiedeniskenner van SC Emma: “Bij Emma kwam in de glorietijd een entertainer over de vloer, t.w. Nico Schoolenberg. Hij heeft ooit een lied voor Emma geschreven: Rood blauwe kleuren en Hand in Hand kameraden. Dit lied is kennelijk later bij Feijenoord geïntroduceerd door Cor van der Gijp, en daar aangepast aan de Feijenoord kleuren. Maar oorspronkelijk was het Emma’s clublied. Ik heb het zelf indertijd nog meegezongen”.

1924: Monumentaal Gemeentelijk Sportpark Reeweg

In 1920 kocht de gemeente het terrein tussen de Noordendijk en spoorlijn om er een sportpark aan te leggen. De tribune is in 1923 gebouwd door aannemer Groeneveld in opdracht van voetbalclub ODS. Aanvankelijk gebouwd als tribune voor een paardenrenbaan. Later kreeg de tribune glazen zijwanden als extra beschutting voor de toeschouwers. De enigste overdekte tribune met dakpannen in Nederland.

Het gemeentelijk sportpark aan de Reeweg voorziet in faciliteiten voor onder andere voetbal, atletiek, korfbal en turnen. Al ruim voor de officiële opening in het voorjaar van 1924 maakt ODS – net gepromoveerd naar de eerste klasse – gebruik van het terrein. ODS bespeelt het hoofdterrein, waar plaats is voor een fraaie en bijzondere tribune. De 1.400 zitplaatsen worden bereikt via trappen aan de voorzijde en de tribune heeft een met dakpannen gedekt schilddak. Het totale terrein heeft een capaciteit van 12.000. In 1933 krijgt ODS gezelschap van Emma op het sportpark. In het seizoen 1941/1942 bereikt die club de eerste klasse en later speelt Emma ook nog vijf seizoenen profvoetbal aan de Reeweg.

Achterzijde Sportpark Reeweg.

De fraaie tribune staat inmiddels op de monumentenlijst en is nog altijd het pronkstuk van het sportpark. Na een renovatie is de tribune zo veel als mogelijk in oude staat hersteld. Gevoetbald wordt er nog wel aan de Reeweg, maar niet meer op het hoofdterrein. De tribune maakt nu deel uit van de atletiekaccommodatie.

1934: In willekeurige volgorde Gijs Vink, Jaap Pieterman, Henk van Aalten, Dries de Boer, Dirk den Hartog, Karel Zwaan, Gerrit Roubos, Eef van Hoven, Piet Roozen, Piet Verschoor, Betrtus van de Griend, Joop den Hartog, Kees Evers

1940/1945: Voetbal tijdens de bezetting.

Eind augustus 1939 werd de dreiging van een oorlog in Europa steeds groter en op 28 augustus kondigde de Nederlandse regering de algemene mobilisatie van leger en vloot af. Omdat er ook veel voetballers tussen de 20 en 35 jaar werden opgeroepen en de treinverbindingen waren ontregeld besloot de KNVB  op 9 september een noodcompetitie in te stellen ter vervanging van de reguliere competitie. In de Noodcompetitie werden de ploegen meer naar geografische ligging dan naar sterkte ingedeeld. Er was geen promotie en degradatie mogelijk, en konden er geen protesten op beslissingen van scheidsrechters worden ingediend. De competitie begon op 24 september 1939.

27 augustus 1939. Emma wint voor de 3e maal het DFC Merweschild. Staand: P.J. Verschoor, Paul Versteeg, Jan Minnebreuker, Ab Zwaan, Jan den Hartog en trainer Richard Dombi. Gehurkt: Bas v/d Rest, Bertus Lemans, Frank van Welzenis, Jan Klapper, Freek van der Gijp en Jan van Ockenburg.

In dit laatste seizoen 1939/1940 , voor de bezetting, speelt Emma in de tweede klasse west. Met Gouda werd er om het kampioenschap gespeeld. De competitie was enkele wedstrijden van het einde toen op 10 mei 1940 het Duitse leger in Nederland binnenviel. De competitie kwam enkele weken stil te liggen, maar werd eind mei alweer hervat. Er werden echter alleen nog de wedstrijden gespeeld die van belang waren voor het kampioenschap. Emma kwam net te kort, en wist voor de laatste speeldag, dat de titel naar Gouda ging. In de bezettingsjaren werden de wedstrijden, hoe vreemd misschien, goed bezocht. De behoefte van de gemeenschap om bij elkaar zijn en de afleiding van een voetbalwedstrijd zou een antwoord kunnen zijn. Van 1941 t/m 1946 speelde Emma onafgebroken in de hoogste Nederlandse voetbalklasse. Met in 1941/1942 een mooie vijfde plaats. Nu is een kanttekening wel op zijn plaats. De KNVB moest onder Duitse dwang, de competitie door laten gaan. De bezetter wilde het leven in Nederland zo gewoon mogelijk laten zijn. De bondsafspraak met de verenigingen is een competitie zonder promotie of degradatie.

In 1944/1945 met de hongerwinter en de vlucht van de bezetter werd de situatie anders. Met de landing van de geallieerde legers op 6 juni 1944 op de kust van Normandië begon de bevrijding van de Duitse bezetting in West-Europa. Vooralsnog had dat nog niet echt directe gevolgen voor het voetbal in Nederland. Op 3 en 4 september bereikten de geallieerden respectievelijk Brussel en Antwerpen, en velen dachten dat de grens met Nederland weldra bereikt zou zijn. Op 4 september kondigde de Duitse bezetters de Uitzonderingstoestand af in Nederland, waarmee ook alle sportwedstrijden kwamen te vervallen. De NVB besloot daarop de voetbalcompetities (aanvankelijk) stil te leggen.

Mei 1945: Nederland is bevrijd.

Vanaf de bevrijding start de KNVB weer met een normale competitie. De openingswedstrijd van Emma is geweldig en haalt met vette letters de landelijke pers zoals in het dagblad ‘De Waarheid’.

Frans van Welzenis.

In de eerste wedstrijd van het seizoen 1945/1946 op 4 november speelt Emma de Hagenaars van de mat. Bij de rust staat ADO nog met 1-2 voor, maar door een hattrick van Frans van Welzenis wordt het 7-2 tegen een erg zwakke Rood-Groene formatie. Emma draait dat jaar goed mee met geduchte tegenstanders en de vijfde plek is dan ook een verdienstelijk plaats. Groot is dan ook de teleurstelling een jaar later. Het seizoen 1946/1947 wordt een deceptie. De Rood-Blauwe selectie krijgt een reeks van nederlagen zoals tegen Feijenoord 7-0, RFC 7-0 en Sparta 1-5 om de oren. Met een gemiddelde van drie doelpunten tegen degradeert Emma uit de 1e klasse. Het duurt dan tot 1950 eer Emma weer aansluiting vind bij de Nationale top.

Dordrecht: Een voetbalbolwerk

Aan het einde seizoen 1949/1950 staat SC Emma er goed voor. Het wist kampioen te worden van de 2e klasse maar zoals inmiddels gebruikelijk moet er nog een horde genomen. Om te kunnen promoveren is winst in een promotie/degradatie poule nodig. Het is zondag 10 juni als in een cruciale match, voor een vol stadion de Kuip, tegenstander Neptunus eveneens uit Rotterdam wordt verslagen. SC.Emma mag in het seizoen 1950/1951, opnieuw in de 1e klasse spelen.

1951. Staande: Louis van Dijk (grensrechter), Wim van der Starre, Wim van de Berg (keeper), Jan Smit, Wim Schreuder, Ferry van der Koogh en Steef Roubos. Zittend Janus, Wim, Cor en Freek van der Gijp en Jan Hardenbol.

Seizoen 1951/1952: Een drie uur durende thriller. Bron: De Volkskrant

‘Zelden of misschien wel nooit zullen zich op een voetbalveld zoveel bewogen tonelen hebben afgespeeld als vanmiddag op “de Kraal” aan de Kaldenkerkerweg te Venlo. VVV en Emma hielden vijftienduizend mensen ten prooi aan de hevigste emoties bijna drie volle uren gekluisterd aan hun plaatsen. : Bijna drie uur duurde het voetbaldrama, waarin zich de ene sensatie op de andere stapelde.’ Zo begon De Volkskrant op maandag 29 oktober 1951 het wedstrijdverslag van de wedstrijd VVV-Sportclub Emma in de 1e klasse B. Inmiddels zijn we door de wol geverfd als het gaat om voetbalsensatie, maar de voetbalverslaggevers van de meeste dagbladen hadden toen een dag eerder drie uur lang op het puntje van hun stoel gezeten.

VVV begon het seizoen 1951/1952 geweldig. De eerste 8 competitiewedstrijden waren gewonnen, toen het sterke Sportclub Emma uit Dordrecht op bezoek kwam. De Kraal zat aardig vol met 15.000 toeschouwers (zouden er werkelijk 18.000 in gekund hebben?). Daaronder bevonden zich bobo’s als KNVB-voorzitter Karel Lotsy en bondscoach Jaap van der Leck. Er mocht een aantrekkelijke wedstrijd verwacht worden tussen twee aanvallende ploegen. In de voorhoede van Emma stonden de vier gebroeders Van der Gijp, rechtsbuiten Janus, rechtsbinnen Wim, midvoor Cor en linksbinnen Freek (ook aanvoerder).

De ware voetballiefhebbers kwamen bij deze topper volop aan hun trekken. Er ontspon zich een boeiende wedstrijd tussen een fris en hartverwarmend spelend VVV en een technisch iets beter Emma. Het begon met een hevige kanonnade op het Dordtse doel. Het resultaat was een doelpunt van rechtsbinnen Pierre van Rhee die een voorzet van Jan Verberkt feilloos benutte. Een kort tegenoffensief ten spijt, stond het na 24 minuten 2-0. Een pass van Bart Carlier kwam via Gijs Nass bij Van Rhee, die de bal tactisch liet lopen, waardoor Jeu Sijbers in vrije positie voor doel kwam en inschoot. Daarna kwam Emma enorm opzetten. Cor en (vooral) Janus van der Gijp zorgden voor 2-1, en VVV mocht blij zijn dat de rust met die stand kwam.

In de tweede helft bleef het Emma wat de klok sloeg. Na 20 minuten werd die veelbelovende stormloop echter langdurig onderbroken. Een migraine sloeg de Vlissingse scheidsrechter Verkerk op de ogen en op doktersadvies stopte hij met fluiten. De omroeper vroeg om een vervanger. Een derde klas-scheidsrechter die zich meldde, werd vriendelijk afgeserveerd. VVV wilde met de voorsprong van 2-1 toch graag doorspelen, en toen zich na een half uur alsnog een tweede klas-scheidsrechter aandiende, ene Belmont uit Maastricht, meende men dat het probleem opgelost was.

Jeu Sijbers: VVV

Voor Emma niet, integendeel. De Dordtse spelers waren volgens aanvoerder Freek van der Gijp uit hun concentratie, omdat ze al aan het douchen waren gegaan. Twee KNVB-officials bevonden Belmont echter competent en verwezen het weigerachtige Emma naar het reglement: onder een erkende scheidsrechter moest gewoon doorgespeeld worden. Er zat voor de Emma-spelers niets anders op dan zich weer aan te kleden. Onder gejuich van de wachtende menigte traden beide elftallen na een vol uur weer aan, zij het Emma met de grootst mogelijke tegenzin. En de vrees van Freek van der Gijp werd bewaarheid: Emma was nergens meer. Na 12 minuten viel de wedstrijd definitief in het slot. Jeu Sijbers reageerde razendsnel op een scherpe voorzet van Carlier en knalde de 3-1 binnen. De vlam sloeg in de pan. Vijf Emma-spelers trokken de arme invaller-scheidsrechter mee naar de plaats waar zij – overigens als enigen – buitenspel geconstateerd hadden. Daarop stroomden inmiddels zwaar opgefokte VVV-supporters het veld op.

  Publiek op De Kraal tribune in Venlo

Emma-linksback Wim van der Starre velde een heethoofd met een rechtse directe, waarna hij hem nog enkele trappen gaf. Toen leken de rapen helemaal gaar, maar officials, spelers en politie wisten de boel te sussen.Even later dreigde de wedstrijd opnieuw te ontsporen, nadat Van Rhee ongelukkig tegen de grond was gelopen. De KNVB-officials riepen scheidsrechter Belmont naar de kant, voor overleg, maar die wilde per se doorspelen. Hij liet zich ook niet meer intimideren door de Emma-spelers.

Afbeeldingsresultaat voor wim van de starre emma
Wim van der Starre: Rechtsback

Met 3-1 voor VVV kwam zo om kwart over vijf een einde aan een ongekende voetbalthriller in De Kraal. Dat wil zeggen, toen de spelers eindelijk (nogmaals) mochten gaan douchen, liep Emma-aanvoerder Freek van der Gijp meteen door naar de kleedkamer van de scheidsrechter, om protest aan te tekenen tegen de hervatting van de wedstrijd. Maar dat protest werd op 5 december door een zware KNVB-commissie afgewezen. Hoe het verder met VVV ging, in dat seizoen? Op zondag 2 maart 1952 verloor de club haar leidende positie in de eerste klasse B. VVV zou uiteindelijk als vierde eindigen op 7 punten afstand van kampioen Hermes DVS, twee plaatsen hoger dan Sportclub Emma. Bron: De Volkskrant: Gerrit van der Vorst (VVV).

In het laatste seizoen 1953/1954 van de amateurtijd, kwam de kleine Dordtse volksclub Emma met een gedeelde 2e plaats precies een punt te kort op kampioen PSV. Een plaats in de nacompetitie om de landstitel ging daardoor aan elf neuzen voorbij. Oud speler Piet Riet verteld” In 1953 werd ik door trainer Richard ‘Dombi’ Kohn opgeroepen om in een wedstrijd voor de slachtoffers van de watersnoodramp mee te doen. Een wedstrijd tegen DFC aan de Markettenweg. Wij verloren met 4-1, maar Dombi hield mij bij het eerste elftal, waarin ook de vier broers van der Gijp: Janus, Wim, Cor en Freek voetbalde. ,,Geweldige voetballers. Door hen had ik het achterin vaak rustig. Zij konden de bal wel vijf minuten voorin naar elkaar overspelen zonder dat er een tegenstander tussenkwam.

1954: Drie Dordtse semi-prof verenigingen

In de jaren 50 is Dordrecht een echt voetbalbolwerk met drie clubs in het betaald voetbal, SC Emma tot 1958, EBOH tot 1962 en D.F.C. tot 1972. Daarbij speelt de familie van der Gijp een grote rol. De geruchten over een onderlinge samenwerking ging al spoedig van tafel. De onderlinge rivaliteit/kinnesinne in Dordrecht met DFC en EBOH zorgde ervoor dat een beoogde fusie ver weg is. “Seizoen 1954/1955 was de eerste periode in het betaalde voetbal. We kwamen in de eerste klasse en de openingswedstrijd was op Het Kasteel tegen Sparta. We wonnen met 2-3. Na afloop kregen we in het Dordtse café Ter Merwe onze eerste centjes: vijftien gulden. Niet veel later kreeg ik een contract. De jaren in het betaalde voetbal waren mooie tijden. Ook al zat ik wel eens op de bank. Nou ja bank. Zeg maar een houten plank. Dugouts waren er nog niet. Ik heb wel alle stadions gezien en thuis stonden er altijd tienduizend mensen langs de lijn.’’ aldus Piet Riet.

Cor van der Gijp: “One of the boys” 

SC Emma, de bijna honderdjarige heeft een rijke historie. In de jaren vijftig werd die voor een belangrijk deel bepaald door de vier broers Cor, Freek, Janus en Wim van der Gijp. Toen werd er gestreden op het hoogste nationale niveau. Tussen 1954 en 1958 speelde Emma betaald voetbal. Emma-Ajax was toen een normaal competitieaffiche. Cor van der Gijp, bijna tachtig jaar en sinds kort weer woonachtig in zijn geboortestad. We zijn in het appartement en het is net een klein museum. Een foto waarop hij samen met zijn drie broers is geportretteerd. ,,Kijk eens goed naar die foto. Wat valt je op? Niets zeker? Let op de banen. Die zijn gespiegeld. En op de één zie je knoopjes, bij de anderen weer niet. Het zijn gewoon allemaal verschillende shirts van heel slechte kwaliteit.

1960. Moeder v d Gijp en haar vier voetballende zonen, Wim, moeder, Janus, Cor en Freek

Voetbal was vroeger een elitesport, later meer voor de minder bedeelden, zeg maar de arbeiders. Ja, Oranje, dertien interlands, daar ben ik wel trots op. Ook op het feit dat ik de enige international van Emma ben. Er hebben wel meer spelers van Emma Oranje gehaald, maar ik was bij mijn debuut nog lid van de Dordtse club.’’Cor van der Gijp werd geboren in het centrum van Dordrecht, maar groeide op aan de Zuidendijk. “Als tiener trainde ik al mee met de grote mannen van de club om zoveel mogelijk trainingsuren te maken. Vanaf mijn vijfde voetbalde ik bij Emma. Mijn broers waren in die tijd mijn trainers en hebben mij gevormd. Mijn doorbraak dank ik aan de beste trainer die Nederland en Emma ooit heeft gehad. Dan moet jij wel weten wie? Richard Dombi natuurlijk. Die man trainde uren op techniek, een man van de discipline. Een tacticus. Het is belangrijk wie je tegen komt. Wij sloegen geen training over, mochten nooit verzaken. Dan werd je naar de training geschopt. Mijn vader was een winnaars type. Hij maakte thuis van alles een wedstrijd.’’ ‘Richard Dombi special: lees bij EBOH.

Cor komt niet veel meer bij Emma. Het doet hem pijn dat de club zo ver is afgegleden. “Investeren in jeugdspelers. Dat is mijn devies. Vijf goede voetballers in een eerste is genoeg voor succes. Dat was in onze tijd ook zo. En wat ook helpt is een andere competitieopzet. Naar Schots model. Met elftallen die elkaars aartsvijanden zijn. Dat zorgt voor spektakel. Als Emma in de beginjaren vijftig ergens op bezoek kwam, zat er elektriciteit in de lucht. “Dat kwam zo,’’ vertelt hij openhartig. “Toen ik als broekje van zeventien bij Emma in het eerste elftal kwam, trof ik daar een slingerback, genaamd Wim van der Starre. Die naaide de hele ploeg op. Die maakte ons wijs dat hij even zijn oor te luisteren had gelegd in de kleedkamer van de tegenpartij, waar de trainer verschrikkelijk te keer zou zijn gegaan. Als we dan het veld op gingen, hadden we het gras al opgevreten voordat de bal een omwenteling had gemaakt.”   Red:’met dank aan Jan Volwerk voor het interview’.

  ‘Four Brothers on the green field’.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is cor-1.png

Cor van der Gijp was ooit midvoor in een voorhoede vol van der Gijpen met Freek, Wim en Janus. Vier broers en een neef, Juriaan. De Dordtse club Emma was de gelukkige bezitter van dit vijftal. Volgens Cor waren de andere vier beter dan hijzelf, maar hij schopte het wel het verst.  Als speler van Emma werd hij al drie keer gekozen in het Nederlands elftal. In de derde interland, mei 1955 in Dublin tegen de Ierse Vrijstaat, raakte hij geblesseerd aan de knie. In de beginjaren van het betaalde voetbal werd hij voor 18.000 gulden aan Feijenoord verkocht. Hij speelde zijn eerste officiële wedstrijd voor die club op 8 januari 1956 en de laatste op 15 december 1963. Tijdens 233 competitiewedstrijden scoorde hij 161 maal en daarmee is hij topscorer aller tijden van Feijenoord.  Hij kwam dertien keer uit voor het Nederlands elftal en scoorde zes keer voor Oranje.

1955 t/m 1958: De semi-prof jaren van Emma.

Het seizoen 1955/1956 in de hoofdklasse was zwaar en eindigde dramatische voor het Rood-Blauwe elftal. De uitslagen overtroffen elkaar in negatieve zin. Emma was een speelbal voor bijna alle tegenstanders. Handenwrijvend moet men naar Dordrecht zijn afgereisd in de zekerheid dat er veel doelpunten zouden vallen. Kijk naar de uitslagen en de lijst zal met een zucht in de prullenbak verdwijnen. Seizoen 1956/1957. Zoals het elke voetbalsupporter overkomt, is er aan het begin van een nieuw seizoen altijd weer de hoop. Sportclub Emma gaat een trede lager spelen in de eerste divisie. Het commentaar in de Volkskrant van 2 september, is na de openingswedstrijd, ondanks de nederlaag positief over de Sportclub.

Tussen de openingswedstrijd tegen Alkmaar ’54 en die tegen VSV lagen opnieuw vele wilskrachtige duels van sportclub Emma die weinig punten opleverden. Het is zondag 14 april 1957 en het is een belangrijke match. Weet Emma te winnen dan wordt de lijdensweg verlengt.

Nu is het duidelijk want vier speelronde’s voor het einde is de achterstand op DWS negen punten en dus komt aan de lijdensweg nu eindelijk een einde. De hoop op een Dordtse samenwerking tussen DFC, EBOH en Emma wordt niet hard gemaakt in de bestuurskamer. Sportclub Emma drinkt de gifbeker helemaal leeg want knoopt er nog een seizoen 1957/1958 aan vast. Ook over de 2e divisie kunnen we kort zijn. Emma speelt geen rol en verblijft in de middenmoot. Opnieuw komt het onderwerp fusie weer op de bestuurstafel. Het Vrije Volk bericht aan het eind van de competitie op maandag 27 mei 1958.

De KNVB begint ook eisen te stellen voor een reeks van voetbalclubs. Voor 14 juni moet er een bankgarantie komen waaruit blijkt dat 11 clubs uit de 2e divisie levensvatbaar zijn. Een grote sanering van semi-prof verenigingen staat voor de deur. Inmiddels vraagt Emma uitstel van betaling. Het bestuur moet een tekort van 29.000 gulden uit de boeken te schrijven. Mocht dit niet lukken dan spreekt de ledenraad zich bij voorbaat al uit voor terugkeer naar de amateurs. EBOH heeft aan de eis van de KNVB voldaan en de KNVB geeft sportclub Emma geen uitstel. De Volkskrant van 30 juni meldt het volgende:

Op 8 juli 1958 worden de Dordtenaren wakker met een Vrije Volk die het volgende meldt:

Wim van der Gijp

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is wim-1.jpg

Zonder alle selectiespelers te kort te doen heeft de neerwaartse lijn van de club alles te maken met het einde van de Van der Gijp-clan bij Emma. Jarenlang vormden de broers Janus, Wim, Cor en Freek van der Gijp de voorhoede. Links op het middenveld stond voorts neef Jur. In hun mooiste seizoen bij Emma, 1953/54, maakten de gebroeders Van der Gijp 57 van de 71 competitiedoelpunten. In dat seizoen mocht eerst Cor en later Wim debuteren in Oranje. Voor Wim was het na een interland al bekeken. Wim van der Gijp mocht enkele weken later nog wel mee op tournee naar Suriname en de Antillen, maar een officiële interland werd hem niet meer gegund. Na het invoeren van het profvoetbal verkaste Wim naar Sparta, waar hij in 150 wedstrijden 43 doelpunten zou scoren. In 1959 werd Van der Gijp met Sparta landskampioen.

Freek van der Gijp

Freek was de oudste van vier voetballende broers. Hij vormde samen met Cor van der Gijp, Janus van der Gijp en Wim van der Gijp een legendarische voorhoede bij SC Emma. Freek was aanvoerder van het team. Met Emma won hij in 1949 winnaar van de Zilveren Bal, nadat FC Eindhoven met 3–0 verslagen werd. In 1955 werd het betaald voetbal ingevoerd in Nederland en Van der Gijp zag zijn broers Cor en Wim vertrekken naar respectievelijk Feyenoord en Sparta Rotterdam. Freek besloot een ander pad te bewandelen. Hij beëindigde zijn actieve carrière na meer dan 400 wedstrijden voor SC Emma. Hier krijgt hij bloemen aangereikt.

Janus van der Gijp

In de jaren dat ze alle vier voor Emma speelden, was Freek de strateeg en aanvoerder van het team. Freek, linksbinnen in de vijfmans-aanval, moest zijn broers vaak tot de orde roepen, want dat waren me een stel raddraaiers. Dat gold vooral voor Wim en Cor. Janus leek vanaf de kant een rustige, bekwame rechtsbuiten met een perfecte voorzet, maar hij kon het niet nalaten zijn directe tegenstander met woord en gebaar uit te dagen en te sarren. “Janus was op zijn best als zijn directe tegenstander agressief werd. Dan kon hij hem het gemakkelijkst uitspelen.” .